Κάνοντας μια μίνι έρευνα, έβγαλα ορισμένα συμπεράσματα για το θέμα της διαθεσιμότητας.
Η ανθρωπιστική διάσταση:
Το υπουργείο αποφασίζει να θέσει σε διαθεσιμότητα 399 διοικητικούς υπαλλήλους του ΕΜΠ. Αυτό σημαίνει ότι κρίθηκαν υπεράριθμοι και θα τοποθετηθούν σε άλλες θέσεις, σε πανεπιστήμια όπου υπάρχει έλλειψη. Πιθανώς αυτά να βρίσκονται σε άλλη τοποθεσία, οπότε η διαθεσιμότητα για την πλειονότητα θα σημάνει απόλυση.
Η ηθική διάσταση:
Οι υπάλληλοι αυτοί είναι κυρίως ΙΔΑΧ (ουσιαστικά ΙΔΟΧ, οι οποίοι προσλήφθηκαν και μονιμοποιήθηκαν χωρίς ΑΣΕΠ, και συχνά ρουσφετολογικά), αλλά και μόνιμοι.
Εξ αυτών, μόλις 64 (!) εμπίπτουν στην κατηγορία των ΠΕ (πανεπιστημιακής εκπαίδευσης). Οι υπόλοιποι είναι κατά κύριο λόγο δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης, ενώ υπάρχει μικρός αριθμός υπαλλήλων τεχνικής και υποχρεωτικής (!) εκπαίδευσης.
Τα ίδια κέντρα τα οποία -δικαίως- επιτίθενται σε ΠΑΣΟΚ-ΝΔ για τις αυθαιρεσίες των παλαιών εποχών, τώρα παίρνουν την θέση του προστάτη των ατόμων αυτών, για τα οποία τα στοιχεία είναι επιβαρυντικά (και αδικούνται άτομα με προσόντα). Αν δει δε κανείς και τις λίστες των προσώπων, πρόκειται κυρίως για άτομα μεγάλης ηλικίας.
Υπενθυμίζω επίσης ότι εκ των 64 της πανεπιστημιακής εκπαίδευσης, οι 5 είναι μεταφραστές και οι 59 είναι οικονομικής διοίκησης (ούτε η Goldman Sachs).
Όσο σεβαστό είναι το δικαίωμα στην εργασία, άλλο τόσο είναι και το δικαίωμα της κοινωνίας να μην πληρώνει τις υπεραριθμίες ενός δημοσίου-ταμείου ανεργίας/εκτροφείου οικογενειοκρατίας.
Η λειτουργική διάσταση:
Κανείς δεν υποστηρίζει ότι μείωση προσωπικού θα βελτιώσει την λειτουργία του πανεπιστημίου, γι'αυτό και οι προσπάθειες της κυβέρνησης να την παρουσιάσει ως βήμα εκσυγχρονισμού είναι άτοπες.
Οι υπόλοιποι υπάλληλοι που "απολύονται" είναι κυρίως υπάλληλοι γραφείου, φύλακες (όποιος έχει μπει στο πολυτεχνείο καταλαβαίνει αν ήταν χρήσιμοι), και τεχνικό προσωπικό (συντήρησης, καθαριότητας), χωρίς ωστόσο να φεύγουν όλοι. Εκτός αυτού, ορισμένοι κλάδοι θα αντικατασταθούν με λύσεις πιο "φθηνές" (ηθική vs οικονομία εδώ).
Παρατηρεί όμως εύκολα κάποιος ότι δεν πρόκειται για "απολύσεις" ζωτικής σημασίας. Πού το στηρίζω αυτό; Καταρχάς, αυτό που ανέφερα πιο πάνω.
Δεύτερον, δεν απολύεται κανένα μέλος ΔΕΠ (διδακτικού και ερευνητικού προσωπικού) και ΕΠ (εκπαιδευτικού προσωπικού).
Τρίτον, και βασικότερο, εκφράζονται ανησυχίες (και μάλιστα με βεβαιότητα) πως θα υπάρχει αδυναμία λειτουργίας λόγω έλλειψης διοικητικού προσωπικού (γενικώς) με το που ανοίξουν οι σχολές. Σε αυτό συναινούν η μικρή αναλογία διοικητικού προσωπικού/φοιτητές και η φαινομενική κατάργηση ορισμένων τμημάτων λόγω ολικής απουσίας του.
Υπενθυμίζω εδώ ότι:
α) Ο μεγαλύτερος μέσος όρος αναλογίας σε ευρωπαϊκές χώρες συνάδει απολύτως με την Ελληνική πραγματικότητα (δηλαδή λιγότερες εγκαταστάσεις και οικονομική δυσχέρεια). Για να μην ζούμε εκτός τόπου και χρόνου,
εδώ είναι λίστα με όλα τα υπόλοιπα ιδρύματα ΠΕ και ΤΕ τα οποία θα έπρεπε "εκ των πραγμάτων" να έχουν βάλει λουκέτο εδώ και χρόνια.
β) Το πανεπιστήμιο είναι ελεύθερο να χρησιμοποιήσει τους υπαλλήλους κατά τον βέλτιστο τρόπο, δηλαδή μεταφέροντάς τους σε άλλη θέση, συγχωνεύοντας γραμματείες κτλ. Επομένως λίγο αμφίβολο να καταργηθούν τα μεταπτυχιακά ή κάποιο τμήμα.
γ) Το πανεπιστήμιο είναι νομικό πρόσωπο. Το πανεπιστήμιο έχει εργαζομένους. Οι εργαζόμενοι αυτοί έχουν συμφέροντα. Άρα, λογικό είναι να προσπαθούν να τα προασπίσουν μέσω του πανεπιστημίου. Αυτό σημαίνει ότι είναι αμφίβολο αν ένα πανεπιστήμιο θα έβγαζε ποτέ ανακοίνωση για υπεραριθμία. Οι εσωτερικές αξιολογήσεις είναι εξίσου υποκειμενικές με τις εξωτερικές. Και στο ίδιο κλίμα, το πανεπιστήμιο έχει "συμφέρον" από την έλλειψη μηχανοργάνωσης (γιατί άραγε δεν γίνονται ηλεκτρονικές εγγραφές; ), καθώς έτσι εμφανίζεται ανάγκη για περισσότερες θέσεις.
Προφανώς, εάν ήδη υπήρχαν προβλήματα, τότε με 399 υπαλλήλους λιγότερους θα διογκωθούν. Αυτό όμως δεν σημαίνει ότι δεν μπορεί να επανέλθει στα προηγούμενα η κατάσταση με αλλαγές οι οποίες έπρεπε να έχουν γίνει. Αυτά όσον αφορά στην διαθεσιμότητα. Δεν τα είδα σε κανένα χαζοκούτι, αλλά τα άντλησα από πολλές πηγές, και τα παρέθεσα με μία δόση κοινής λογικής και προσωπικής κρίσης.
Τώρα, εάν κάποιος θέλει ακόμη να πάρει το μέρος της μιας πλευράς (προφανώς όχι της κυβέρνησης), εκφράζω το απλό ερώτημα: με ποιον τρόπο μία κατάληψη ασκεί πίεση πρακτικά; Θα ήθελα μια μη ιδεολογικά εμπλουτισμένη αλλά ρεαλιστική άποψη. Ωστόσο, καλύτερα να μην επικεντρωθείτε στην τελευταία παράγραφο καθόλου, διότι είναι και πιο υποκειμενική.
Ευχαριστώ για την προσοχή,
ο κοντόφθαλμος ΔΑΠίτης που θέλει μόνο ένα πτυχίο.