Ξαναδιάβασε τι γράφω. Όταν αναφέρομαι στη μη-αξιολόγηση το κάνω με δόση ειρωνείας καθώς θυμάμαι όσο ήμουν φοιτητής να ισχυρίζονται καθηγητές Πανεπιστημίου την άποψη του "καλού δασκάλου" αλλά όχι τις επιδιώξεις οποιουδήποτε κρατικού ελέγχου για την ποιότητά τους. Άρα ακόμη και αν μιλάμε για μεμονωμένα καλά περιστατικά καθηγητών δυστυχώς λόγω μειοψηφίας στα "κέντρα" διαπλοκ...αποφάσεων στο Τμήμα δεν μπορούν συνεισφέρουν σε μια ποιότητα διαφορετική από αυτή που παρέχεται. Γιατί είναι μια
καθεστωτική πραγματικότητα: η ανοχή του κράτους, ο ανύπαρκτος ρόλος του υπουργείου και η απουσία στόχου σε βάθος π.χ. τριετίας.
Συνήθως οι καλοί καθηγητές σε διάφορα Τμήματα διαφόρων Ελληνικών Πανεπιστημίων, απομονώνονται ή παραμένουν στάσιμοι στην ίδια βαθμίδα επειδή οι διαδικασίες προαγωγής συνήθως ακολουθούν λογική κλίκας-λυκοφιλίας. Συνεχίζουν και κάνουν το έργο τους, αποτελούν μια φωτεινή αχτίδα ήλιου σε μια μιζέρια αλλά δεν είναι αρκετή.
Όποιος πολιτικός τολμήσει και αγγίξει την Πανεπιστημιακή ποιότητα, απλά καταστρέφει την πολιτική του καριέρα. Η μετριότητα συντηρεί διάφορα "παράσιτα" και αριβισμό. Είναι μια άρρωστη κατάσταση όπου η ακαδημαϊκή κοινότητα σε πολλές περιπτώσεις δεν αφήνει περιθώρια μιας άποψης διαφορετικής. Γιατί απλά ο καθένας θεωρεί τον εαυτό του απαραίτητο, επιστήμονα κορυφαίο και ποιοτικό δάσκαλο με ανύπαρκτο αντίλογο σε επιστημονικά τεκμήρια.
Για παράδειγμα δεν μπορείς να έχεις 3000 προπτυχιακούς φοιτητές σε ένα Τμήμα με αναλογία 20 καθηγητών! όταν ένα μέσο Τμήμα στο εξωτερικό έχει κάπου 40-60 φοιτητές (ανά έτος) και δυναμική 40 καθηγητών-επιστημονικών συνεργατών. Είδες ποτέ κάποια Υπουργική ηγεσία ή Πρυτανική αρχή να πάρει θέση γι' αυτό το θέμα;
Προσωπικά δεν θυμάμαι να υπήρχε ο θεσμός της ερευνητικής ομάδας ανά καθηγητή ή ομάδα καθηγητών που να συντονίζουν κάποια κατεύθυνση μέσω συνεδρίων, ημερίδων, projects, κτλ καθώς μετά την αξιολόγηση (με πολλά νεύρα και κομματικές ιδεοληψίες) διαπιστώθηκε ότι ποσοστό άνω του 50% των καθηγητών είχαν αποχή από την έρευνα για πάνω από 20 χρόνια χωρίς να υπάρχει επαρκής ή λογική αιτιολογία. Όμως ήταν δημόσιοι υπάλληλοι Ελληνικού τύπου: ο καθένας μόνος του, έντονος κομματισμός, κριτική στα πάντα αλλά όχι να τους κρίνουν, ισόβιοι "δάσκαλοι" με μόνιμη ιδιοκτησία το ίδιο μάθημα, ίδια ύλη, ίδιες σημειώσεις, απαίσια συγγράμματα, κτλ και τα χρόνια να περνούν. Με αυτό το παράδειγμα θέλω να δείξω ότι αν δεν αλλάξουμε την νοοτροπία, ως φοιτητές, γονείς, πολίτες και δεν λάβουμε ενεργή δράση αξιολόγησης της παρεχόμενης εκπαίδευσης των Πανεπιστημίων απλά μετά από 30 χρόνια θα λέμε πάλι τα ίδια.
έχω κάπου άδικο; Γιατί θύμωσες;