Λοιπόν.
Μόλις είδα την «Ομίχλη», του Φρανκ Ντάραμποντ (aka "The Mist"). Είναι βασισμένη στο ομώνυμο έργο του S. King.
Για δυο ώρες βάζει το θεατή να παρακολουθεί γαντζωμένος στην καρέκλα του ένα ανατριχιαστικό φιλμ - μόνη παραφωνία τα μέτρια ψηφιακά εφέ -, καταγράφοντας με ζηλευτή δεξιοτεχνία τις συγκρούσεις ενός εντυπωσιακού πλέγματος χαρακτήρων -αν και για να δημιουργήσει δραματουργικές εντάσεις γίνεται συχνά μονοδιάστατος, ειδικά με το χαρακτήρα της θρησκόληπτης που καταλήγει τελικά επικίνδυνη. Όσο για το φινάλε, που θυμίζει αρχαιοελληνική τραγωδία, έρχεται για να δώσει την τελειωτική γροθιά σε κάθε ελπίδα που παραλίγο να γινόταν πιθανότητα.
Μία ταινία, που δείχνει το πόσο πολιτισμένοι είμαστε και τι τελικά επιφέρει η Πίστη - πρωτόγονα αισθήματα, ίσως;
Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε 13 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.