Καταρχάς είναι μια μονότονη σεναριακά ταινία που ασχολείται αποκλειστικά με 2 πρόσωπα και τη μεταξύ τους σχέση και όσοι λίγοι συμμετέχουν στην ταινία, εκτός από αυτούς, περνούν απαρατήρητοι. Υπάρχει το επαναλαμβανόμενο μοτίβο όπου βλέπουμε το σαδιστή μαέστρο-καθηγητή να επιδίδεται σε φασιστικές πρακτικές και τον Άντριου να τον ανέχεται με κάποια ''διαλείμματα'' όπου δείχνει να ''επιβιώνει'' αναγκάζοντας τον πρώτο να χαμηλώσει τους τόνους. Ο Άντριου είναι ο μοναδικός χαρακτήρας που θα μπορούσε να συμπαθήσει κανείς στην ταινία και να ταυτιστεί, ωστόσο τελικά ούτε αυτό επιτυγχάνεται αφού προτιμά να υποστεί τον Φλέτσερ για να γίνει ο επόμενος drummer που θα αφήσει εποχή αδιαφορώντας για οτιδήποτε άλλο στη ζωή του και δείχνοντας εγωκεντρικότητα. Η μουσική δεν είναι μάχη. Είναι τέχνη. Ο Άντριου περισσότερο ''παλεύει'' με τα drums παρά δείχνει να ευχαριστιέται με αυτό που κάνει. Για να γίνει κανείς σπουδαίος (μουσικός στην προκειμένη περίπτωση) χρειάζεται ταλέντο, αγάπη για το όργανό του και δουλειά, όχι την επιβεβαίωση ενός ψυχάκια, κάτι που η ταινία παρουσιάζει ως μονόδρομο για την ανάδειξη του Άντριου. Φυσικά αυτό δείχνει και απουσία ρεαλισμού κάτι που είναι διάχυτο στην ταινία, η οποία εν τέλει περνάει λάθος μηνύματα, αφού στο τέλος βλέπουμε κάτι σαν δικαίωση για τον Άντριου (αν και δε μαθαίνουμε αν γίνεται όντως σπουδαίος) αλλά και του Φλέτσερ που φαίνεται τελικά να βρίσκει τον επόμενο Πάρκερ, κάτι που ήταν και στόχος ζωής του θα έλεγε κανείς. Τα αίματα στα ντραμς, η στιγμή που τον χτυπάει το φορτηγό και αυτός τρέχει να προλάβει την ακρόαση, καθώς και αυτά που γίνονται στη συναυλία (πχ που του την φέρνει με τις παρτιτούρες με κίνδυνο να εκτεθεί και ο ίδιος σε τέτοιο κοινό) είναι για γέλια και για κλάματα. Δε λείπουν οι γνωστές αμερικανιές τύπου ''το καλύτερο στη Νέα Υόρκη άρα και σε όλο τον κόσμο''. Την κοπέλα με την οποία υποτίθεται ανέπτυξε ένα φλερτ γιατί την βάλανε εφόσον δεν τη δείχνει στο τέλος όπου την κάλεσε στη συναυλία; Τα καλά στοιχεία της ταινίας είναι η ερμηνεία του Simmons, τα μουσικά μέρη ( με εξαίρεση φυσικά το κουραστικό περίπου 10λεπτο drum solo στο τέλος)και κάποιες ανατροπές.
