Κοίτα μπορεί η κοπέλα να έχει συγκεκριμένα βιώματα που να της δίνει την θέληση να ταξιδέψει. Her choice, αλλά να διαλέγει καποιος την ιατρική με γνώμονα μόνο αυτό, είναι γελοίο.
Εξάλλου οι ιατροί Μαξ 2 εβδομάδες τον χρόνο άδεια παίρνουν. Λίγο δύσκολο με την ιατρική να ικανοποιήσει αυτή την θέληση της.
Τώρα αν την νοιάζει μόνο το χρήμα για τα ταξίδια, πάλι είναι λάθος να διαλέξει κάποιος την ιατρική γι'αυτό.
Ας πάει αεν πλοιάρχων να χεστει και στο χρήμα, αλλά και να ταξιδέψει, ορίστε, λύση υπάρχει.
Αυτόματη ένωση συνεχόμενων μηνυμάτων: 18 Ιουλίου 2023
Αυτό ναι, αξίζει να το προσπαθήσει.
Αυτόματη ένωση συνεχόμενων μηνυμάτων: 18 Ιουλίου 2023
Και οι δύο ειδικότητες έχουν 5 χρόνια αναμονή (σίγουρα η παιδιατρική)
Ε δεν ξέρω βρε μάτια μου αν σου φαίνονται εύκολα τα 18.500+ μόρια χαλάλι σου, ρεαλιστικά μιλώντας δεν είναι.
Ναι φίλους θα βρεις
Συντήρηση είτε από μπαμπά μαμά είτε από το επάγγελμα του πληροφορικαριου
Αυτόματη ένωση συνεχόμενων μηνυμάτων: 18 Ιουλίου 2023
Βρε κορίτσι μου πολύ μπερδεμένα τα έχεις στο μυαλό σου. Μια μας λες δεν μου αρέσει η πληροφορική (που απορώ γιατί έχει πολλούς εξόδους), μετά λες θέλεις να γίνεις ηθοποιός αλλά δεν μπορείς να περάσεις στο εθνικό (να πας στης Θεσσαλονίκης), να ταξιδέψεις, και μετά μας πετάς ότι σκέφτεσαι να ξαναδώσεις για ιατρική και έχεις σίγουρο και ολας ότι θα μαζέψεις τα μόρια σε ένα 1 χρόνο;;;
Εγώ θα σου έλεγα να κάτσεις λίγο να σκεφτείς τι ακριβώς θέλεις να κάνεις. Έτσι πως μου τα γράφεις είναι: πήγα παραλία αλλά δεν μου κάθεται άρα θα παω ορειβασία στην Νορβηγία αλλά επειδή δεν με παίρνουν στην Νορβηγία, θα προσπαθήσω κολυμπώντας να πάω για σέρφινγκ στην Αμερική.
Δεν νομίζω ότι καταλάβατε το δίλημμα, μάλλον δεν το έγραψα σωστά και σας μπέρδεμα. Θα ξαναπροσπαθήσω.
Εγώ ή επαγγελματίας «αρτίστας» θέλω να γίνω ή νευρολόγος/παιδίατρος. Από πάντα.
Αν μπορούσα θα τα έκανα και τα δύο, γιατί οποίο από τα δύο και αν επιλέξω το άλλο θα μου μείνει απωθημένο.
Προφανώς, πρέπει να επιλέξω ένα από τα δύο. Δεν μπορώ να τα κάνω και τα δύο.
Επειδή όταν έδωσα Πανελλήνιες πέρασα Πληροφορική στο ΠΑΠΕΙ, και ήμουν πάρα πολύ κουρασμένη ώστε να ξαναδώσω,όλοι μου είπαν πήγαινε, τελείωνε την να έχεις ένα χαρτί και ασχολήσου παράλληλα ή μετά με την Τέχνη, απλά για να έχεις ένα πτυχίο. Με έπεισαν και το έκανα. Αλλά σταδιακά συνειδητοποίησα ότι δεν ήταν τα πράγματα έτσι όπως έλεγαν, και πως ίσως παγιδευτώ τελικά να κάνω μια δουλειά που δεν μου αρέσει καθόλου και δεν έχει καμία σχέση με αυτά που θέλω να κάνω: τέχνη ή ιατρική.
Εγώ δεν έχω σκοπό να ασχοληθώ με την Πληροφορική, ένα πτυχίο απλά έλεγα θα πάρω σαν σωσίβιο να στο πω έτσι, απλά επειδή έτυχε και πέρασα για να μην πάει χαμένο και σαν εναλλακτική αν όλα στραβώσουν στο μέλλον. Αντί δηλαδή να δουλεύω γκαρσόνι, να δουλεύω στην πιο entry θέση που μπορείς να φανταστείς. Ή αν στα 30 έλεγα τέρμα, δεν είναι αυτό όνειρο της ζωής μου, να μην έμενα στον δρόμο. Τα επαγγέλματα της Τέχνης δεν έχουν καλή επαγγελματική αποκατάσταση.
Τώρα που μεγαλώνω, οι εμπειρίες δείχνουν ότι εκ τών πραγμάτων ίσως δεν καταφέρω ποτέ να γίνω «επαγγελματίας αρτίστας», γιατί ο χώρος αυτός πέρα από ταλέντο που δεν ξέρω αν έχω, λειτουργεί με άλλους μη αξιοκρατικούς τρόπους.
Άρα, σκέφτομαι αφού έχω απογοητευτεί και δεν θα γίνει ποτέ πραγματικότητα η βλέψη μου για Τέχνες, τότε το πιο λογικό είναι να παρατήσω την Πληροφορική στο ΠΑΠΕΙ( που δεν μου αρέσει καθόλου, είναι άσχετο με τα ενδιαφέροντα μου και την είχα απλά σαν καβάντζα) και να δώσω για Ιατρική, για να ικανοποιήσω τουλάχιστον το δεύτερο όνειρο που είχα στην ζωή μου, αν δεν υπήρχαν οι Τέχνες, και να γίνω νευρολόγος/παιδίατρος.
Αυτό φυσικά θα σημαίνει ότι δεν θα γίνω ποτέ επαγγελματίας αρτίστας, αλλά τουλάχιστον θα κάνω κάτι που αγαπάω.
Αυτό είναι το δίλημμα τώρα. Συνεχίζω Τέχνες ( και Πληροφορική ΠΑΠΕΙ) που μάλλον θα αποτύχω και θα καταλήξω να σαπίζω σε τομέα της Πληροφορικής που δεν μου αρέσει ή τα παρατάω για να πάω Ιατρική που σημαίνει ότι δεν θα γίνω ποτέ καλλιτέχνης αλλά τουλάχιστον θα πραγματοποιήσω το Β' όνειρο μου στην ζωή;
Τα ταξίδια τώρα που ανέφερα, δεν συσχετίζονται άμεσα. Το βγάζω από την συζήτηση για να μην μπερδεύουμε.
Το θέμα δηλαδή είναι παλεύω για την Επιλογή Α, που κατά πάσα πιθανότητα θα αποτύχω και θα είμαι τελικά δυστυχισμένη. Ή ακολουθώ την επιλογή Β, που είναι πιο safe, 1 με την έννοια+1=2 ( δεν θα περάσω πχ υποκειμενική οντισιόν, δεν θα πρέπει να κάτσω στον σκηνοθέτη, δεν παίζει ρόλο αν μοιάζω στην Monica Belluci ή όχι,δεν πρέπει να έχω γνωστό ΚΟΚ θα αξιολογήθώ κυρίως από τις γνώσεις και τις πιστοποιήσεις μου)και θα ικανοποιήσουν ένα μεγάλο μέρος μου, αλλά δεν είναι η επιλογή Α.
Ελπίζω πραγματικά,να έγινα κατανοητή.
