Οποιος αγαπάει το χρήμα(
απορώ γιατί αυτό πολλοί το θεωρούν ανήθικο και το καυτηριάζουν) και επιθυμεί να γίνει γι αυτό το λόγο γιατρός, πολύ απλά επέλεξε τη λάθος επιστήμη. Προσωπικά θαυμάζω τους υπερβολικά πλουσίους ανθρώπους, τους δισεκατομμυριούχους(selfmade-billionaires) και ομολογώ πως κάθε πρωί ξυπνάω με ένα και μοναδικό σκοπό: να γίνω μια μέρα ένας από αυτούς. Ημουν πέρσι υποψήφιος και με τα μόρια που συγκέντρωσα θα μπορούσα να είχα περάσει ιατρική. Όχι, όμως, απλά δεν τη δήλωσα ως πρώτη επιλογή, αλλά, αν δε με απατά η μνήμη μου, ούτε καν στο μηχανογραφικό. Πολλοί μπερδεύουν τη λέξη <<πλούσιος>> με τη λέξη <<ευκατάστατος>>(μήπως λόγω γλωσσικής πενίας;;
. Η εικόνα που αντιστοιχεί σε έναν πετυχημένο γιατρό και που έχουν οι περισσότεροι στο μυαλό τους, είναι αυτού που έχει εισόδημα 15.000-20.000 ευρώ το μήνα, μια βιλίτσα, καμια Porsche, άντε και κανα δυο-τρια ταξίδια το χρόνο... αυτά!
Πλούσιος σημαίνει κάτι άλλο: Να μην ξέρεις πλέον τι έχεις, να σου περισσεύουν, να σου τρέχουν από τα παντζάκια. Ίσως αυτό να το έχουν καταφέρει κάποιοι γιατροί, αλλά αυτοί πιστεύω πως είναι μετρημένοι στα δάκτυλα του ενός χεριού. Προσωπικά θα αναφερθώ σε δύο Γερμανούς γιατρούς που το έκαναν: ο Βέρνερ Μάνγκ(πλαστικός χειρουργός) και ο Μπέρντ Σότντορφ(νομίζω ουρολόγος). Για φιλόδοξα άτομα, τα οποία έχουν ως στόχο μια μέρα να γίνουν τόσο πετυχημένοι όπως προανέφερα, η ιατρική αντενδείκνυται, για τον απλούστατο λόγο ότι, από τη φύση της, δεν αποτελεί γόνιμο έδαφος για ελεύθερη επιχειρηματικότητα. <<Κότα με χρυσά αυγά>>, όπως προαναφέρθηκε, δε νομίζω γενικά να υπάρχει, ή μάλλον ο καθένας μας τη βλέπει από διαφορετική οπτική γωνία. Πάντως δεν μπορώ να προσδώσω την ιδιότητα αυτή στην ιατρική.
Φυσικά και κάποιος μπορεί να γίνει πλούσιος μόνο αν τοποθετήσει αυτό το στόχο, όσο περισσότερο γίνεται, στο υποσυνείδητο(όχι στο ασυνείδητο!!!) και εξασκεί
καθημερινά, αδιάκοπα και άοκνα το επάγγελμά του, με όρεξη και μεράκι, αφιερώνοντας σε αυτό
όλη του τη ζωή, κάθε ώρα, κάθε λεπτό, κάθε του σκέψη(για τους φιλόδοξους:
την οκτάωρη εργασία ξεχάστε την!!! Ίσως να αποτελεί σπουδαία καθιέρωση γι αυτούς που στη ζωή τους διαδραματίζουν καθοριστικό ρόλο αξίες όπως η <<ισορροπία μεταξύ εργασίας και ζωής>> και η <<οικογένεια>>,
όχι για εμάς,
που στοχεύουμε υψηλά!), είτε είναι μηχανολόγος μηχανικός(αυτό θα σπουδάσω κι εγώ), είτε ΗΜΜΥ, είτε φαρμακοποιός, είτε γιατρός, είτε... καθαρίστρια.
Για να πείσω πολλούς για το τελευταίο, μια μικρή ιστορία: ο Γερμανός φοιτητής Κλάους Βίσερ, κατά τη δεκαετία του 60, καθαρίζει αίθουσες προκειμένου να σταθεί στα πόδια του οικονομικά. Ξεκινά από ένα γραφείο, δεύτερο, τρίτο... σύντομα προσλαμβάνει κι άλλους υπαλλήλους, κι άλλους, κι άλλους... Καθαρίζει όλο και περισσότερα κτήρια. Σήμερα η εταιρία του, η Wisag, απασχολεί περίπου 40.000 υπαλλήλους, ενώ η περιουσία του ίδιου ανέρχεται γύρω στα 600 εκατομμύρια ευρώ(περίπου 820 εκατομμύρια δολάρια). Καμία καινοτομία, καμία πρωτότυπη ιδέα, μόνο επιμονή, μεράκι και λίγη τύχη οδήγησαν τον Βίσερ στην κορυφή της κοινωνικής πυραμίδας.
