Όχι φίλε μου δεν είναι έτσι. Πέρασα αλλά μου άρεσε αυτό που σπούδασα. Και άλλοι πέρασαν αλλά ποτέ δεν ασχολήθηκαν αλλά την ιδιότητα του φοιτητή την διατήρησαν και κάποια στιγμή μετά από πολύ κόπο πήραν ένα πτυχίο της κακιάς ώρας.. το οποίο του παρέχει εργασιακά δικαιώματα για τα οποία δεν κουράστηκαν να αποκτήσουν! σε σύγκριση με εκείνον που του έγινε ο πισινός ένα με την καρέκλα από το διάβασμα για να εκπονεί εργασίες, να δείχνει ενδιαφέρον για τις σπουδές, να βγάλει έναν καλό βαθμό...κλπ με τίμιο τρόπο. Έχει διαφορά. Το Πανεπιστήμιο δεν είναι η 4η λυκείου που νομίζουν μερικοί ούτε φιλανθρωπικό ίδρυμα αποκατάστασης ανέργων μαθητών μετά την 3η λυκείου. Βέβαια το κράτος, βολεύεται από την μαζική, υπεράριθμη και δίχως περιορισμούς (και αιώνια σε αρκετές περιπτώσεις) φοίτηση διότι έτσι μειώνεται εικονικά η ανεργία. Τα Πανεπιστήμια κατάντησαν να είναι καφετέριες για τάβλι, επειδή επικράτησε και επικρατεί η νοοτροπία «να μπούμε στο Πανεπιστήμιο να αράξουμε». Αν δεν το λες εσύ προσωπικά, το λένε χιλιάδες άλλοι συνομήλικοί σου ή θα το πουν μετά το 1ο έτος σπουδών. Ας μην το βασανίζουμε άλλο: δεν θέλει η πλειοψηφία τις σπουδές. Δεν γίνεται σε όλον τον κόσμο, οι άνθρωποι να βρίσκουν τρόπους επιβίωσης και να κάνουν αυτό που τους αρέσει καλά ενώ στην χώρα μας, να θέλουν όλοι τουλάχιστον ένα πτυχίο Πανεπιστημίου. Κάτι δεν πάει καλά..