απο τις 7 το πρωι διαβαζω αυτα τα κωλοκειμενα της λογοτεχνιας. Ειλικρινα, δε με ενδιαφεδρει ΚΑΘΟΛΟΥ η λειτουργια του φωτος στον κρητικο, ουτε το ηθογραφικο στοιχειο στο αμαρτημα της μητρος μου, ουτε ο παυλοπουλος με τους ορισμους της ποιησης. Νιωθω οτι δε ξερω τιποτα και οτι αυριο θα πατωσω. Ενα θεος ξερει πως σκατα εβγαλα ολα αυτα τα κειμενα σε 1,5 μερα. Ειναι βαρετα,ηλιθια, ανουσια, χωρις νοημα! Γιατι να εξεταζεται η λογοτεχνια? Γιατι να ειναι τοσο απαισια τα κειμενα? Και ακομα δεν εχω τελειωσει!
Ειλικρινα,ας βαλουν οτι θελουν αυριο,χεστηκα, να τα γραψουν μονοι τους.
*το καλυτερο θα ηταν να με συνδεσουν με μια τουαλετα αυριο, γιατι καθε μιση ωρα εκει ειμαι.
Αυτα.