Η Ελλάδα στην μικρή σύγχρονη ιστορία της έχει περάσει πάρα, πάρα πολλούς πολέμους. Από την έναρξη της επανάστασης μέχρι την λήξη του εμφυλίου η εθνική κατάσταση μας ήταν πόλεμος, με μικρά διαλείμματα ειρήνης. Αυτό σήμαινε πως ο μόνος τρόπος να επιβιώσει αυτό το έθνος ήταν η στρατιωτικοποίηση του πληθυσμού του. Στρατιωτικοποίηση του πληθυσμού σημαίνει καλλιέργεια τεχνικών αλλά κυρίως πνευματικών δεξιοτήτων που θα επιτρέψουν στον πληθυσμό αυτό να υπερασπιστεί αποτελεσματικά τον εαυτό του σε περίπτωση πολέμου.
Ένας από τους καλύτερους τρόπους, αν όχι ο καλύτερος για να πετύχεις το παραπάνω είναι μέσο της καλλιέργειας της εθνικής συνείδησης και φρονήματος στον πληθυσμό σου και προφανώς η καλύτερη περίοδος για να το κάνεις είναι η σχολική ηλικία. Ο εθνικισμός και χρησιμοποιώ την λέξη με το αυθεντικό της νόημα, δηλαδή η αγάπη και η αφοσίωση στο έθνος, εμπεριέχει την έννοια του πολίτη-οπλίτη η οποία έχει αποδείξει άπειρες φορές την αξία της. Η στρατιωτική θητεία αποτελεί την τεχνική κατάρτιση του πολίτη ως οπλίτη αλλά όπως είπα και παραπάνω χρειάζεται και η ηθική, η οποία θέλει πολύ περισσότερο καιρό για να καλλιεργηθεί από ένα χρόνο στο στρατό.
Οι παρελάσεις αποτελούν ένα από τα μέσα που χρησιμοποιεί το κράτος για την καλλιέργεια του εθνικού φρονήματος. Δεν είναι φυσικά το μοναδικό. Γι αυτό ακριβώς το λόγο και οι παρελάσεις έχουν στρατιωτικό χαρακτήρα, καθώς σκοπός του πέραν του συμβολικού φόρου τιμής, είναι να εισάγουν τα παιδιά στην έννοια της στρατιωτικοποίησης και του πολίτη-οπλίτη. Όλα τα παραπάνω που έγραψα θα ήταν ενστικτωδώς κατανοητά και αποδεκτά από οποιονδήποτε Έλληνα γεννήθηκε πριν το 1950, καθώς όλοι είχανε βιώσει κάποιο πόλεμο και κατανοούσαν την ανάγκη της στρατιωτικοποίησης.
Από το 1950 και μετά και ιδιαίτερα μετά τη λήξη του Ψυχρού πολέμου η Ελλάδα βίωσε μια πρωτοφανή περίοδο ειρήνης (αν εξαιρέσουμε τις μικρές ΝΑΤΟικές μας εξορμήσεις). Οι γενιές μετά το 1950 δεν βίωσαν ουσιαστικά εμπόλεμη κατάσταση αν και βιώσαμε σαν έθνος ένα deja vu το 74. Αυτό σε συνδυασμό με την σκόπιμη και σταδιακή εκφύλιση του όρου εθνικισμός, ο οποίος πλέον έχει γίνει ταυτόσημος του φασισμού και του ναζισμού (τι ντροπή πραγματικά) έχει οδηγήσει τον σημερινό Έλληνα να θεωρεί πως η στρατιωτικοποίηση του πληθυσμού είναι απλά ένα περιττό κατάλοιπο του παρελθόντος που μάλιστα μας κρατά και πίσω.
Η μακροχρόνια ευημερία μας βέβαια δεν είναι τυχαία και δεν οφείλεται στο γεγονός πως η ανθρωπότητα ημέρευσε αλλά στο ότι αποκτήσαμε ένα διεθνή αστυνόμο με όνομα USA ο οποίος ακολουθώντας το πολιτικό και στρατιωτικό του δόγμα προσπαθεί να επιβάλει την λήξη των στρατιωτικών επιχειρήσεων μεταξύ των χωρών, με διάφορους βαθμούς επιτυχίας. Αυτό που ο μεγαλωμένος εν ειρήνη νεοέλληνας δεν κατανοεί είναι πως σε περίπτωση που η Αμερική αποφασίσει πως δεν θέλει άλλο να παίζει αυτό το ρόλο (και η κατάσταση πηγαίνει συνεχώς προς τα εκεί) και αποσυρθεί πίσω στο νησάκι της, όλα θα είναι fair game. Που σημαίνει πως η στρατιωτικοποίηση του πληθυσμού θα είναι και πάλι ο μοναδικός τρόπος εξασφάλισης της ειρήνης.
Το βασικό πρόβλημα βέβαια τότε θα είναι το πως ακριβώς θα το πετύχεις αυτό, ιδιαίτερα όταν έχεις περάσει τα τελευταία 40+ χρόνια εκφυλίζοντας την έννοια εθνικισμός, κάνοντας την βρισιά εφάμιλλη του ναζισμού,φασισμού,ρατσισμού κ.ο.κ. και προσπαθώντας να κάνεις τον μέσο Έλληνα να ντρέπεται που είναι Έλληνας.
Το επιχείρημά σου, επομένως, είναι πως οι παρελἀσεις αποσκοπούν στην καλλιέργεια του εθνικού φρονήματος της νέας γενιάς;
Ὦ Χᾶκερ, άλλο πράγμα ο αληθινός πατριωτισμός, ο πραγματικός έρωτας για την πατρίδα και άλλο αυτό το φτηνιάρικο, πλαστικό είδωλο αγάπης που το κράτος προσπαθεί, φυσικά αποτυχημένα και εδώ, να εμφυσήσει στους νέους.
Υπάρχουν δύο μονοπάτια που μπορεί το κράτος να ακολουθήσει για να οδηγήσει τους πολίτες του στον πατριωτισμό. Το πρώτο, η παιδεία: η πραγματική διαπαιδαγώγηση, πρωτίστως ηθική, των νέων και ακολούθως η πνευματική, στην προκειμένη η ιστορική γνώση. Ακολούθησε αυτόν τον δρόμο και θα φτάσεις στον πατριωτισμό. Το δεύτερο, η προπαγάνδα: πούλησε φούμαρα στους πολίτες, εξοβέλισε την ηθική από την εκπαίδευση, αλλοίωσε την ιστορία, κρύψε κομμάτια που δεν σε ευνοούν, χώρισε τους πρωταγωνιστές σε καλούς (εμείς) και κακούς (οι άλλοι), δημιούργησε μία σκιά πραγματικότητας και τάισε την στη νέα γενιά. Πάρε αυτό το μονοπάτι και θα φτάσεις στον εθνικισμό.
Ο πατριωτισμός είναι η αξία, ο εθνικισμός το απείκασμα αυτής της αξίας.
Η μικρή Ελλάδα έχει μια εξίσου μικρή χρονικά ιστορία, γεμάτη πολέμους, γεμάτη πολιτικές και διπλωματικές ραδιουργίες, γεμάτη λάθη μας. Η πραγματική αγάπη και έρωτας δεν είναι παρά η ολοκληρωτική αποδοχή αυτών. Αποδοχή και των καλών και, κυρίως, των κακών στοιχείων. Και φυσικά, για να ξέρεις αυτά, δεν γίνεται να είσαι αμαθής. Ούτε να προσκυνάς μια μαριονέτα.
Όσο αφορά δε τη σχέση παρελάσεων και την έννοια του πολίτη-οπλίτη... Ο στρατός επιβάλλεται να είναι επαγγελματικός και εκσυγχρονισμένος, για να είναι αποτελεσματικός, εκτός και αν στόχος σου είναι να ακολουθησείς τη σοβιετική τακτική του "το γερμανικό Tiger μπορεί να κουβαλήσει 90 οβίδες, ας στείλουμε 91 T-34". Η σύγχρονη μορφή του στρατού υφίσταται αποκλειστικά και μόνο για να δικαιολογούνται στρατόπεδα και αξιωματικοί και για να σπαταλάται με ηλίθιο τρόπο μέρος του ΑΕΠ. Η εκπαίδευση είναι απόλυτα στοιχειώδης στο κύριο σώμα, οι ΕΔ υπολειτουργούν, μόνο οι σχολές αξιωματικών έχουν αξιολόγη εκπαίδευση και γενικά μια συντονισμένη έφοδος ενός αληθινού στρατού εύκολα θα συνέτριβε τις ελληνικές δυνάμεις. Ακόμα και αν δεν ίσχυαν όλα τα παραπάνω, όμως, μην ξεχνάς ότι μόνο οι Μεγάλοι χρησιμοποιούν τη δύναμή τους για να επιβάλλουν ειρήνη. Μπροστά στους Μεγάλους οι μικροί έχουν μόνο όπλο τη διπλωματία, όπως επιβεβαιώνει η ιστορία μας.
Επομένως, ο συσχετισμός παρελάσεων και πολίτη-οπλίτη είναι άτοπος, γιατί με το σύγχρονο σύστημα δεν γίνεσαι ούτε πολίτης, ούτε οπλίτης.
Κλείνοντας, ο Έλληνας ντρέπεται που είναι Έλληνας γιατί ξέρει ότι η πλειοψηφία των Ελλήνων ζει σε μια παραμυθούπολη. Όχι μόνο σήμερα, ανέκαθεν.
Ζωντανό παράδειγμα το φόρουμ (δεν αναφέρομαι σε εσένα, φυσικά).
