Τι σχέση έχει το ένα με τ' άλλο;
Και από πότε το να αναγνωρίζεις στο παιδί σου την ωριμότητα να αποφασίζει μόνος του για τη ζωή του καλείται ανεξαρτητοποίηση;
αυτά δεδομένου πως δεν είναι οικονομικό το θέμα
Ανοίγεις μεγάλο θέμα, Βασίλη.
Καταρχάς, ας αποδεχτούμε ότι η ωριμότητα ενός ανθρώπου δεν έρχεται με την τυπική ενηλικίωση του. Ένας 18χρονος μπορεί να είναι το ίδιο ώριμος με έναν 30χρονο.
Δεύτερον, ας συζητήσουμε τι σημαίνει αυτό το να "αποφασίζει μόνος του για τη ζωή του". Εδώ δεν μιλάμε για το αν το παιδί διάλεξε να πάρει πατατάκια αντί για γαριδάκια από το περίπτερο. Εδώ μιλάμε για μια περίπτωση ενός παιδιού, που, καταμεσής της Γ' Λυκείου, θέλει να πάει εκδρομή με ένα φροντιστήριο στο οποίο δεν είναι μαθητής.
Ας συζητήσουμε για ωριμότητα λοιπόν:
1) Το προφανές: Είναι δυνατόν να ζητάς τέτοιο πράγμα;
2) Άντε και πήγες. Ποιος θα έχει την ευθύνη σου; Ο συνοδός του φροντιστηρίου που δεν είσαι μαθητής; Ο γονιός σου; Ή μήπως ο ίδιος σου ο εαυτός;
3) Τα έξοδα της εκδρομής, ποιος θα τα πληρώσει; Ο φούφουτος;
Θεωρείς ότι ένας μαθητής της Γ' Λυκείου, που δεν έχει σκεφτεί όλα τα παραπάνω, που αδυνατεί να μπει στην θέση των γονιών του αλλά και να υιοθετήσει την κοινή λογική, είναι ώριμος; Ή μήπως δεν τον νοιάζει, μπας και ρίξει κανέναν κρύο, μπας και τον βρέξει (με εννοείς φαντάζομαι) ;
Εδώ δεν μιλάμε καν για το οικονομικό (στο οποίο, ειδικά τις εποχές που διανύουμε, όλα τα εξαρτώμενα μέλη των οικογενειών πρέπει να στέκονται σούζα). Μιλάμε για έναν άνθρωπο που δεν είναι καν 18, για να έχει, έστω, το τυπικό δικαίωμα να κάνει ό,τι του καπνίσει.
Αυτό είναι το θέμα.
