Παιδιά αφού συνεννοούμαστε, δεν έρχεστε να γνωριστούμε για καφεδάκι; Για τα Μαθηματικά, σας ...τα κερνάω.
H Oλίβια επίσης για σχετική βοήθεια. Για να μιλήσω ως προς τις απαντήσεις: Σαφώς και δεν θέλω να παρουσιάσω την δική μου "τελειότητα" ή παραμύθα. Αλλά όταν η προσπάθεια γίνεται μονόπλευρη και δεν δίνονται ευκαιρίες γνωριμίας δηλαδή, να αποδείξεις ότι αξίζεις σαν άνθρωπος για αυτό που κάνεις, εκεί κάτι δεν πάει καλά. Το κακό είναι ότι δεν δίνω δικαιώματα, δεν έγλειψα ποτέ και κανέναν και με κουράζει να παρακαλάω για ομάδες ασκήσεων. Διαπίστωσα ότι "ψάχνουν" για τον δυνατό λύτη που θα τους απαλλάξει από την κούραση για να κάνουν τα χόμπι τους. Σε αυτό δεν τους έκανα τη χάρη. Ένας λόγος πιστεύω είναι αυτός. Ένας άλλος λόγος ήταν τα κενά που είχα στον προγραμματισμό (που με πολύ προσωπικό κόπο και σκατοφαγητό, ξενύχτι κλπ κάλυψα μόνος μου για να έρθω στο επίπεδό τους) και επομένως δεν μπορούσα να τους "εντυπωσιάσω" στις υπολογιστικές δραστηριότητες εντός εξαμήνου. Συνήθως έδειχνα ως "φτωχοσυγγενής" αλλά για πράγματα που δεν φέρω την ευθύνη. Αντιθέτως στην εξεταστική φαινόμουν τελείως άκυρος πως και γιατί πέρασα τα μαθήματα. Σκεφτείτε ότι σε πιθανές τυχαίες συναντήσεις η πρώτη κουβέντα αντί γεια ήταν "πόσα μαθήματα χρωστάς". Το περιβάλλον λειτουργεί κάπως ανταγωνιστικά ειδικά όσοι κολλάνε (με όχι και τόσο αξιοκρατικές μεθόδους) σε ομάδες καθηγητών. Εκεί προσφέρονται και κάποια οφφίκια (π.χ. προφίλ στον ιστότοπο, προσωπικό γραφείο μέσα στο Ινστιτούτο κλπ). Μετά η συμπεριφορά τους αλλάζει. Γίνονται πιο "καθηγητικοί" και πουλάνε σνομπισμό. Πολλές φορές μου είπαν "
δεν έχω να πάρω κάτι από σένα, οπότε γιατί να σου μιλήσω;"...εννοώντας και το απλό
καλημέρα. Εκεί που μπόρεσα να σταθώ και να διαπρέψω αν κρίνω από τους βαθμούς, είναι στα θεωρητικά αντικείμενα των Μαθηματικών λόγω ...του Ελληνικού Πανεπιστημίου (ως βασικό υπόβαθρο) και του διαβάσματος.
Οι Ευρωπαίοι φοιτητές εκτός εξαιρέσεων έχουν αδύναμο υπόβαθρο σε θεωρητικά αντικείμενα των θετικών επιστημών όσο στο κομμάτι του υπολογιστή. Εκεί πάλι υπάρχει διαβάθμιση γνώσης: η πλειονότητα πουλάει ένα προφίλ ότι ξέρει να γράφει κώδικα (βρίσκουν αγορασμένες λύσεις αλλά δεν το λένε) απλά ξέρουν να το πουλάνε το παραμύθι γιατί πιάνει. Ελάχιστοι μπορούν να γράψουν κώδικα πάνω από 20 γραμμές. Ειδικά όταν αρχίζουν οι ερωτήσεις από τον καθηγητή αν η μέθοδος είναι explicit ή implicit και τρώνε την κιμωλία...Αν και αναμεταξύ τους υπάρχει πρόβλημα επικοινωνίας, δεν μιλάνε ή σνομπάρονται, κάποιοι είναι πιο νορμάλ. Βέβαια αυτό θέλει χρόνο και κάποιες κοινές συνιστώσες. Νομίζω, κάνοντας μια αποτίμηση έργου, ότι λόγω φόρτου εβδομαδιαίου δεν ήταν δυνατό να επενδύσω σε κανονικές γνωριμίες. Βέβαια έχω διαπιστώσει ότι ανεξαρτήτως εθνικότητας, η νέα γενιά δεν πολυενδιαφέρεται για κανονικές επαφές παρά για περιστασιακές (δηλαδή, 2-3 φορές το εξάμηνο να λένε ένα
γεια). Έχω άλλου τύπου ανατροφή που με εμποδίζει να συμπεριφέρομαι ως τρόμπας σε άλλους. Δίνω αξία σε κάθε άνθρωπο και αυτό δεν το εισπράττω γιατί η κοινωνία δείχνει κουρασμένη από την ανία της. Δεν μπορώ να πιστέψω ότι νέοι άνθρωποι και δεν νιώθουν την ανάγκη να νιώσουν ότι είμαι άνθρωπος! και όχι κάποιο ίχνος πίσω από ένα κοινωνικό δίκτυο. Είναι κάπως τρομαχτικό!
Ευχαριστώ όλους-ες για τις απαντήσεις. Καθώς παρακολούθησα μαθήματα από άλλα μεταπτυχιακά του Πανεπιστημίου για την ενότητα των διαθεματικών δεξιοτήτων, διαπίστωσα μεγάλη άβυσσο συμπεριφοράς μεταξύ των νέων. Το πρόβλημα συναντάται μόνο στις Φυσικομαθηματικές επιστήμες όπου το κλίμα είναι τελείως "σχολικό" και "ασκησιοκεντρικό" χωρίς ανάπτυξη κοινωνικών δεξιοτήτων, διαπροσωπικών σχέσεων. Πολλοί άντρες Αυστριακοί ή κοπέλες Αυστριακές στις θετικές επιστήμες είναι σεξουαλικά παρθένοι χωρίς να τους απασχολεί καθώς δεν φροντίζουν ώστε να το αλλάξουν. Είτε εμφανισιακά είτε με τη συμπεριφορά και το όλο πακέτο. Πολλές φορές έτυχε να βρεθώ σε διάλειμμα άσκησης και να μην έχω να πω κάτι γιατί ο τρόπος που εκφράζονταν ήταν τελείως "
βαράω ενέσεις". Αντίθετα στην Οικονομική σχολή, το χιούμορ και πιο εξωστρεφείς συζητήσεις ή το ανθρώπινο ενδιαφέρον σε διάφορα ζητήματα με έκαναν να έχω μικτά συναισθήματα χωρίς να ξέρω ή να με νοιάζει ίσως πλέον, ο λόγος τους. Η Μαθηματική επιστήμη τόσο ομαδική ...και στην πράξη είναι τόσο ατομικό άθλημα. Δεν είναι και τόσο ωραίο να μην έχεις κανέναν συνάδελφο να μοιραστείς μια ανησυχία όσο και να το "προσπερνάς" μόνος σου. Σημασία δεν έχει να προσπερνάμε τη ζωή για να μην μας παίρνουν από κάτω οι άσχημες στιγμές, αλλά να ζούμε τη στιγμή γιατί δεν έχει πισωγύρισμα. Δεν μου αρέσει να χαραμίζω τη ζωή μου επειδή άλλοι άνθρωποι γουστάρουν να κάνουν το ίδιο στη δική τους.
Θα ήθελα να προσθέσω ότι στα φοιτητικά groups των σπουδών στα κοινωνικά δίκτυα είναι αρκετά σύνηθες κάποιος να ζητάει κάποια βοήθεια ή κάποιες λύσεις, υποδείξεις κλπ σχετικά με τα μαθήματα και το post να μην έχει λάβει απάντηση, σε αντίθεση με τα σεντόνια βοήθειας των Ελλήνων φοιτητών.
Και όμως δεν έχω στεριώσει. Είναι κάτι που με απασχολεί και βλέπω ότι συνήθως η αιτία είναι ότι δεν εντυπωσιάζω ...συνήθως με ψέματα. Λυπάμαι. Δεν είμαι ο τύπος που θα κάνω μια γνωριμία για να πω
γεια σήμερα και
τι κάνεις μετά από 6 μήνες. Πολλές φορές συνήθως όσους έτυχε να γνωρίσω χωρίς να θέσω κάποια ερώτηση, αυτόβουλα είτε μου είπαν ότι έχουν σχέση ή ότι είναι απασχολημένοι και στην επόμενη τυχαία συνάντηση όταν χαιρέτησα έπεσε στο κενό. Αυτό στην αρχή, μου στοίχισε πολύ και πλέον έχω γίνει πολύ κυνικός. Είναι κάτι που η διαμονή μου σε μια άλλη κοινωνία μου έχει λειάνει λίγο τους συναισθηματισμούς σε άλλους ανθρώπους. Δεν μου αρέσει, αλλά βλέπω ότι έτσι κερδίζω κάποιον σεβασμό. Έχω ακούσει απίστευτες δικαιολογίες ή απότομες διακοπές επικοινωνίας χωρίς χαιρετισμό για λόγους τελείως ηλίθιους. Εκεί που μιλάς, ο άλλος σηκώνεται και φεύγει. Πολλές φορές αγόρασα βιβλία ψυχολογίας για να δω λιγάκι τη διπολική διαταραχή πως εκφράζεται και γιατί. Δεν μπορώ να υποστηρίξω τέτοιου είδους διάδραση.
