Το να είσαι δάσκαλος/α ΔΕΝ είναι ξεκούραστη δουλειά. Όσοι είναι έξω από χώρο βλέπουν μόνο τις λίγες ώρες εργασίας, τις διακοπές Χριστουγέννων και του Πάσχα, τα ελεύθερα απογεύματα και τους τρεις μήνες του καλοκαιριιυ. Αλλά ο,τι λάμπει δεν είναι χρυσός.
Αυτή η δουλειά έχει μεγάλη ευθύνη. Είσαι υπεύθυνος για 20+ παιδάκια, τα οποία όχι μόνο πρέπει να τα διδαξεις, αλλά να μάθεις να τα διαχειρίζεσαι, να σε εμπιστεύονται, να σε ακούν χωρίς να σε φοβούνται. Η παιδαγωγική είναι ωραία επιστήμη αλλά και απαιτητική γιατί έρχεσαι σε επαφή με παιδάκια που τώρα διαμορφώνουν χαρακτηρα και είσαι κ παίζεις και εσύ ρόλο σε αυτό.
Αλλά αρνητικά αυτού του επαγγέλματος είναι ότι θα αρχίσεις να δουλεύεις ως αναπληρωτής/τρία με ο,τι αυτό συνεπάγεται. Στην αρχή δεν θα δουλεύεις από 1 Σεπτεμβρίου αλλά θα προσλαμβάνεσαι σε μεταγενέστερες φάσεις. Κάθε 30 Ιουνίου θα απολύεσαι και τα πρώτα χρόνια δεν θα δικαιουσαι επίδομα ανεργίας, γιατί δεν έχεις μαζέψει τα ένσημα. Εννοείται ότι κάθε χρόνο είσαι σε άλλη περιοχή, άλλο σχολείο, άλλη τάξη, με άλλους μαθητές. Με απλα λόγια εισαι μια κινητή βαλίτσα.
Για το επάγγελμα του νομικού δεν γνωρίζω πολλά πληροφορίες, μόνο ότι αν δεν έχεις γνωστό στην αρχή είναι δύσκολα τα πράγματα.