Στο πρώτο που αναφέρεις, η βούληση του νεκρού φυσικά και υπάρχει, απο τότε που ήταν ζωντανός. Αν ήταν Χριστιανός Ορθόδοξος φυσικά και η βούλησή του είναι το σχετικό τελετουργικό. Διαφορετικά το δηλώνει και λέει οτι θέλει να καταλήξει αλλιώς, πχ. να αποτεφρωθεί, όπως είχε δηλώσει πριν το θάνατό της η Μαρία Κάλλας. Φυσικά, αν κάποιος δηλώσει οτι θέλει να γίνει αντικείμενο νεκροφιλίας μετά το σωματικό του θάνατο, τότε πάω πάσο. Τις περισσότερες φορές (για να μην πω όλες), όμως, δε γίνεται έτσι.
Σύμφωνα με το δικό μου σκεπτικό, συμβαίνουν αλλιώς τα πράγματα. Πρώτον, όταν το σώμα είναι γνωστης ταυτότητας, δε μπορεί να χρησιμοποιηθεί για νεκροτομή αν δεν υπάρχει άδεια από τους συγγενείς ή τον ίδιο το νεκρό, πριν το θάνατό του. Ο βαθμός συγγένειας φυσικά και δίνει το δικαίωμα να πάρει κάποιος αποφάσεις για κάποιον άλλο. Αν πχ. ο ανιψιός νόμιζε οτι θίγεται ο θείος του με τέτοιες πρακτικές, προφανώς δεν θα έδινε άδεια. Απο τη στιγμή που τη δίνει, σημαίνει οτι δεν θίγεται, γιατί, όπως είπα, ο σκοπός αγιάζει τα μέσα. Απο την άλλη, αν δεν υπάρχουν συγγενείς, τα πτώματα γνωστής ταυτότητας θάβονται με κηδεία απόρου. Ποτέ δεν χρησιμοποιούνται για ερευνητικούς ή άλλους σκοπους.
Απ'την άλλη, τα πτώματα άγνωστης ταυτότητας έχουν μία και μόνη κατάληξη. Συνήθως καταλήγουν σε χωματερές, γιατί δε μπορεί να γινει κηδεία. Φυσικά αυτο ειναι προσβολή της μνήμης του νεκρού, αλλά τυπικά δε μπορεί να γίνει κάτι καλύτερο. Συνεπώς, η χρηση του νεκρού για ερευνητικό ή εκπαιδευτικό σκοπό είναι αρκετά πιο θεάρεστη και καλοδεχούμενη. Αν όμως κάποιος (για μένα αρκετά ανώμαλος) ήθελε να συνευρεθεί με ένα πτώμα, τότε θα ήταν καλύτερο να καταλήξει το πτώμα στη χωματερή. Στο κάτω-κάτω, ο έρωτας υπάρχει μεταξύ δύο ψυχων. Δε μπορεί να υπάρξει μεταξύ μιας ψυχής κι ενός άψυχου σώματος. Ο μόνος σκοπός ειναι η πρόσκαιρη σεξουαλική απόλαυση. Κι αυτό, επαναλαμβάνω, δε μπορεί να συγκρίνεται με την εκπαίδευση των γιατρών που είναι έργο αναγκαίο και θεάρεστο.
