H ενίσχυση του μαθήματος των αρχαίων ελληνικών στα
ανθρωπιστικά γυμνάσια έγινε τόσο σε θέματα δομής όσο και σε θέματα
περιεχομένου. H εισαγωγή των νέων εκπαιδευτικών μεταρρυθμίσεων
μείωσε την χρήση του διδακτικού βιβλίου με τις ποικίλες γραμματικές
ασκήσεις και εισήγαγε γνήσια αναγνώσματα, συμπεριλαμβανομένων και
κειμένων από την ύστερη αρχαιότητα και τον Μεσαίωνα. Πιο
συγκεκριμένα, στα πρώτα δύο χρόνια τίθενται οι βάσεις της γλώσσας σε
γραμματική και λεξιλόγιο με την βοήθεια του διδακτικού βιβλίου, ενώ τα
επόμενα χρόνια ακολουθεί η ανάγνωση Ελλήνων συγγραφέων, στην αρχή
πιο βατών κειμένων (π.χ. Ξενοφώντα, Λουκιανό, Καινή Διαθήκη) και στην
συνέχεια πιο απαιτητικών (Ηρόδοτο, Πλάτωνα, Όμηρο). Μέσω της
διαδικασίας για την κατανόηση, μετάφραση και ερμηνεία του κειμένου,
διαπιστώνεται η συμβολή της αρχαίας ελληνικής γλώσσας στην κοινή
πολιτιστική κληρονομιά της Ευρώπης. Έμφαση δίνεται έτσι στην
συντακτική ανάλυση των κειμένων, καθώς και την σύγκριση συντακτικών
φαινομένων και εκφραστικών μέσων της αρχαίας ελληνικής με άλλες
4
γλώσσες, συμπεριλαμβανομένης και της νέας ελληνικής. H νέα
επικοινωνιακή προσέγγιση στην διδασκαλία απαιτεί επίσης την
κατανόηση της σημασίας και χρήσης νεοελληνικών εκφράσεων μέσω της
αρχαίας ελληνικής, τον εντοπισμό στοιχείων της αρχαίας ελληνικής στα
νέα ελληνικά και την χρήση της γλώσσας στην νεοελληνική ζωή.