Κι εγώ σε αυτή την ηλικία πήγα πρώτη φορά ομαδάρχισσα, δεν συνάντησα κάποιο πρόβλημα αν και έκανα πολλά "λάθη" που τα συνειδητοποίησα κατόπιν εορτής (αφού είχα φύγει από την κατασκήνωση
) και έχω ορκιστεί να μην τα ξανακάνω. Μια χαρά είναι αν έχεις πάει τρία χρόνια κατασκήνωση και υπερ αρκετά, και μία φορά να πας μπαίνεις στη λογικη! Τα σεμινάρια που κάνουν για τους ομαδάρχες είναι πιο πολύ για τις σχέσεις με τα παιδιά, φυσικά και την ίδια την κατασκήνωση αλλά σου μιλάω για βασικά πράγματα, ας πούμε αν είναι μεγάλη η κατασκήνωση που θέλεις να πας θα δυσκολευτείς, αλλά αν έχεις κάποιον εκεί που ξέρεις δεν θα έχεις πρόβλημα, κι εγω γνωρισα πολλούς ομαδάρχες που έρχονταν πρώτη φορά στην κατασκήνωση και προσαρμόστηκαν σχεδόν αμέσως...
Αν "το έχεις" με τα παιδιά είναι καλό, κι ακόμα κι αυτή η εμπειρία με το κοριτσάκι που μου είπες είναι μία πολύ καλή πρώτη γεύση και καθόλου κακό δεν είναι, ίσα ίσα, αν έχεις την ίδια δημιουργικότητα και την ίδια διάθεση και με τα παιδιά σου θα γίνεις φοβερή ομαδάρχισσα! Άλλωστε, αν δεν είσαι πολύ άτυχη, δεν θα σου δημιουργούν όλα τα παιδιά πρόβλημα, ίσα ίσα θα δεις ότι θα περνάς απίστευτα καλά μαζί τους πολλές φορές, με τις χαζές ερωτήσεις τους, τα "κυρία, κυρία, με δάγκωσε ένα μυρμήγκι και μολύνθηκα", "κυρία κυρία ελάτε να παίξετε αλήθεια ή θάρρος μόνο με θάρρος" και κάτι τέτοια που θα τα λατρέψεις
Το θέμα είναι να τα βάλεις σε ένα πρόγραμμα, να θέσεις κάποιους βασικούς κανόνες που θα τηρούνται οπωσδήποτε ό,τι και να γίνει και θα σε βοηθάνε (πχ εγώ είχα το "τελετουργικό" κάθε βράδυ, με το που γυρίζαμε είχαν 10 λεπτά να πλυνουν δόντια και να κάνουν ο,τι είναι να κάνουν και στο τέλος μετρούσα αντίστροφα 20 δευτερόλεπτα και έκλεινα αμέσως το φως, κι έτσι ποτέ δεν είχα γκρίνιες "λιγο ακομα λιγο ακομα!!".. Ή επίσης δεν είχαμε ποτέ παπούτσια μέσα στο σπιτάκι και βαλίτσες έξω ανοιχτές, ήταν νόμος απαράβατος, κι έτσι με βοηθούσε πολύ στην καθαριότητα κλπ..).
Να σκέφτεσαι τι ήθελες εσύ ως κατασκηνώτρια, ποιον θα άκουγες και πώς θα σε έκανε εσένα κάποιος να τον ακούσεις, ποιον θα σεβόσουν και τι θα ήθελες.. Να σκέφτεσαι συνέχεια αυτό!
Ας πούμε, ένα πολύ σοβαρό λάθος που έκανα εγώ πέρυσι, ήταν το να μην τηρώ αυτά που εγώ η ίδια έλεγα. Επειδή δεν φημίζομαι για την πειθαρχία μου, ακόμα και στους δικούς μου κανόνες (
) πολλές φορές ήταν η δική μου βαλίτσα μόνο έξω ορθάνοιχτη ή έβγαζα τα παπούτσια και τα άφηνα κάτω από το κρεβάτι. Ερχόντουσαν και μου έλεγαν "κυρία, σας βγάλαμε τα παπούτσια έξω για να μην μυρίζει" ή "κυρία μπορείτε να πάρετε τη ζακέτα σας από το κρεβάτι μου για να ξαπλώσω;". Δεν μπορείς να φανταστείς πόσο άσχημα ένιωθα, και μετά λογικό να μην σε παίρνουν άλλο στα σοβαρά!
Ή, επειδή έχω φοβερό πρόβλημα με το πρωινό ξύπνημα, καμιά φορά ξυπνούσαν κι εγώ κοιμόμουν ακόμα, κι όταν μας φώναζαν από τα μεγάφωνα έβγαιναν έξω και έμενε μία για να με ξυπνήσει! Μπορείς να φανταστείς μεγαλύτερη ντροπή; Μπορώ αν σου πω πολλά πράγματα τα οποία έχω μετανιώσει, κι εσύ αναπόφευκτα θα κάνεις λάθη αλλά στην πορεία όλο και πιο πολύ θα εξοικειώνεσαι, θα μπαίνεις στη λογική, θα νιώθεις όλο και πιο σίγουρη... Πολλές φορές τις μάλωνα και αμέσως το μετάνιωνα, έλεγα δεν χρειαζόταν, ή τις άφηνα χαλαρές και πάλι το μετάνιωνα (στην αρχή δεν ήθελα καθόλου να τις μαλώνω και το εκμεταλλεύονταν, και όταν το κατάλαβα το πήγα στο άλλο άκρο και τις έκραζα με το παραμικρό
).. Πιστεύω όμως πως το σημαντικότερο είναι να σου αρέσει, εγώ ας πούμε είχα πάντα πολύ καλή επικοινωνία με τα παιδιά και το σπιτάκι μου ήταν το μοναδικό που δεν μάλωνε καμία με καμία ή που έρχονταν και μου έλεγαν τα πάντα... Είχα αφιερωθεί και ήθελα να είναι κάθεμία τους ευχαριστημένη, ήθελα να περνάνε καλά, κι ακόμα κι αν δεν γινόταν αυτό που ήθελαν να κάναμε κάτι αντίστοιχο ώστε να ήταν ευχαριστημένες..
Επειδή εγώ πάντα, ως παιδί αλλά και τώρα καμιά φορά, ένιωθα λίγο εκτός και είχα κάτι σαν σύνδρομο κατωτερότητας, ένιωθα ότι όλοι ασχολούνται με όλους τους άλλους εκτός από εμένα. Αυτό ορκίστηκα ότι δεν θα το νιώσει ποτέ καμία από τις κατασκηνώτριές μου, και νομίζω πως κατάφερα να έχω ξεχωριστή επικοινωνία με κάθε μία ξεχωριστά..
Και, στο τέλος, ήταν να φύγω μία βδομαδα πιο νωρίς και χάλασαν τον κόσμο! Έπιαναν τον κοινοτάρχη και έκλαιγαν και, όταν τελικά δεν έφυγα, πήγαν όλες μαζί στη γιορτή μου και μου έφτιαξαν ένα κουτάκι από πυλό που είχε πάνω απίστευτα σχέδια και κάθε μία είχε κάνει κι από ένα κομμάτι του, "εγώ κυρία έκανα το καπάκι!" "εγώ κυρία έκανα την κιθάρα στο πλάι!" "εγώ κυρία έκανα τους τοίχους!".. Είχαν δουλέψει ομαδικά όλες μαζί χωρίς ούτε ένα πρόβλημα, για κάτι που ήθελαν και οι 10 με τον ίδιο ζήλο! Φαντάζεσαι πόσο σημαντικό είναι αυτό; Αυτές είναι οι στιγμές που θα σε κάνουν να χαρείς τόσο πολύ, που κυριολεκτικά θα πετάς...
Συγγνώμη αν σε κούρασα με το μεγαλο μήνυμα, ρώτα με οτιδήποτε θέλεις, όποτε θέλεις, κι αν θες πριν πας ξαναδιάβασέ τα αυτά (έχεις πολύ καιρό ακόμα), και μην ξεχνάς ότι θα είναι μοναδική εμπειρία! Περιμένω νέα σου!!
