Στην ζωή συνέχεια δεν κάνουμε συμβιβασμούς χωρίς να το καταλαβαίνουμε; Φέρνω ως παραδείγματα τις φιλίες, τις σχέσεις, τον γάμο. Όλοι ψάχνουμε για κάτι καλύτερο και χωρίς να το αντιλαμβανόμαστε συμβιβαζόμαστε με χαρακτήρες, πράγματα και καταστάσεις. Έτσι είναι ο άνθρωπος. Με αργά και σταθερά βήματα όσο το ευνοουν οι συνθήκες. Πόσο μάλλον στο θέμα εργασία το οποίο λειτουργεί με άλλους κανόνες στρατηγικής. Κανένας λογικός άνθρωπος δεν θέλει και δεν κάνει συμβιβασμούς στην ζωή του. Κάποιες φορές ίσως κάνει λόγω καταστάσεων και αρνητικών συγκυριών. Στην ζωή δεν είναι όλα ρόδινα ούτε σου έρχονται όπως τα περιμένεις πάντα. Αλλιώς προγραμματίζεις και αλλιώς σου έρχονται. Βλέπεις η σημερινή κοινωνία είναι ένας αθέμιτος ανταγωνισμός σε όλα. Κάθε μέρα όσο σπουδάζει κανείς, χάνει αυτομάτως μια εργασιακή ευκαιρία η οποία βάση πιθανοτήτων, ίσως να μην ξαναπαρουσιαστεί ποτέ. Γι' αυτό κατ' εμέ, καλύτερα κάποιος μετά το πτυχίο να εξασφαλίσει μια πολύ καλή δουλειά δημοσίου ώστε να είναι εξασφαλισμένος και μισθολογικά και ασφαλιστικά (δηλ., να έχει ασφαλισμένα εργάσιμα χρόνια ώστε να μπορεί να πάρει σύνταξη στα γηρατειά) και μετά ας κάνει διάφορες τρέλες (π.χ. μεταπτυχιακά, διδακτορικά, 3-4 πτυχία πανεπιστημίου) με σκοπό να αλλάξει εργασιακό πεδίο (να πάει εκεί που θέλει). Βέβαια πολλά επαγγέλματα φαντάζουν ενδιαφέροντα και στην πραγματικότητα όσοι ασχολούνται με αυτά ή έχουν πάθει πλήξη ή έχουν κατάθλιψη ή παίρνουν ψυχοφάρμακα (π.χ. ανώτατο τραπεζικό στέλεχος το οποίο θεωρείται περιζήτητο επάγγελμα). Πώς γίνεται να συμβαίνει και αυτό;
Τι πιστεύετε;
Σύμφωνα με όσα ανέφερα τόσο σε αυτό το post όσο και σε άλλα posts, δεν θέλω σε καμία περίπτωση να παρεμποδίσω ελπίδες και όνειρα ή να προκαλέσω εντυπώσεις ή σύγχυση. Ο καθένας είναι ελεύθερος να χαράξει την ζωή του όπως του καπνίσει με τους δικούς του όρους. Μια συζήτηση απλή, κάνουμε εδώ...
