Ναι,όπως τα λέει ο τίτλος. Πριν την καραντίνα ξεκίνησα να σπουδάζω Ιωάννινα,ναι μεν μακριά,αλλά μόλις έφτασα γνώρισα καλή παρέα,με τις οποίες κρατάω επαφή μέχρι και σήμερα,είχα καλούς καθηγητές,συμμετείχα ενεργά στα μαθήματα και γενικά είχα αποκτήσει ναι αυτοπεποίθηση που δεν είχα ποτέ στη ζωή μου. Έμεινα ένα εξάμηνο εκεί πριν πάρω την μετεγγραφή για τον Βόλο,που ήταν πιο κοντά. Μου έλεγαν ότι είναι καλύτερη σχολή και γενικά θα είμαι μια χαρά εκεί,ήταν και πιο κοντά κιόλας οπότε γύρω το Φεβρουάριο το πήρα. Τελικά δεν είμαι μια χαρά. Θεωρώ ότι η καραντίνα είχε ένα αντίκτυπο σε όλους μας,
εγώ έπρεπε ουσιαστικά να ξεκινήσω πάλι από το μηδέν,βρήκα ένα κουτσό στραβό σπίτι που αναρωτιέμαι πως δεν έχει γκρεμιστεί ακόμα,την πόλη την μισώ ,τα άτομα που ζουν εκεί τα μισώ,έχω αποκτήσει τεράστιο άγχος επειδή χρωστάω μαθήματα από το πρώτο εξάμηνο και γενικά τρέχω και δεν φτάνω,οι καθηγητές άλλου για αλλού,όσα μαθήματα χρωστάω τα χρωστάει η μισή σχολή. Όσο για τους συμφοιτητές μου θυμίζουν τα παιδιά του σχολείου μου,όλο κόμπλεξ,άμα δεν με πιστεύετε,είχα ένα φίλο μου,ο πρώτος που απέκτησα εκεί και τα περνούσαμε πολύ ωραία στην αρχή,πλέον δεν μου μιλάει και σαμποτάρει και τις ομαδικές γιατί δεν του έκατσα. Έλεγα για κατατακτήριες για να γυρίσω αλλά τι θα αλλάζε; Θα ήμουν ακόμα πιο πίσω απλά. Απλά τώρα θυμώνω που τα φοιτητικά μου χρόνια θα μπορούσαν να είναι καλύτερα αλλά δεν θα είναι γιατί
