Απλά ο πατέρας είναι το κράτος και τα παιδιά είμαστε εμείς. Ό,τι μας λένε το πιστεύουμε. Μας λένε οτι "λεφτά υπάρχουν", ενώ το ταμείο είναι μείον.
Μου κάνει εντύπωση που αρκετοί Έλληνες "πέφτουν" από διάφορα σύννεφα ενώ καθημερινά στα διαμερίσματα βιώνονται σκηνές παραλόγου, βίας, αν όχι σε μας τους ίδιους, τουλάχιστον σε συμπολίτες μας. Ο ρεαλισμός δεν θα έπρεπε να μας σοκάρει αλλά όταν μια κοινωνία μεγαλώνει με βάση το ψέμα ως αρχή της κοινωνικής αποδοχής, δεν φαίνεται και τόσο παράξενη αυτή η αντιφατική και ολίγον υποκριτική συμπεριφορά Ελλήνων, όχι τόσο σε αυτό το θέμα αλλά και σε διάφορα σοβαρά κοινωνικά θέματα. Σκηνοθετικά μπορεί να μην αρέσει, αλλά η ταινία όπως και αυτές του Οικονομίδη αναδεικνύουν την "κουκουλωτική" τάση της Ελληνικής κοινωνίας στην ωμή πραγματικότητα. Αν ήμασταν λίγο πιο ευθείς σε αυτά που μας συμβαίνουν ίσως να μην υπήρχαν προβλήματα...αλλά ως τότε, συμφωνώ με τον Metal Chest.
Ο Στέργιογλου, ο πρωταγωνιστής πατέρας, δίνει ρεσιτάλ στο νόημα που θέλει να περάσει. Θα είχε ενδιαφέρον αν το x κράτος είχε μορφή έμοιαζε στην φυσιογνωμική υποκριτική αυτού του ανθρώπου. Η απομόνωση των παιδιών σε αυτή την τεράστια βίλα, ίσως δείχνει την συμπεριφορά πολλών ανθρώπων του δυτικού κόσμου: ευνουχισμένοι από σκέψη και κοιμισμένοι υπό το βάρος της υλικής ευδαιμονίας που προφέρει πατερναλιστικά το κράτος-μαμά. Οι ταινίες αυτού του είδους, όπως και με ηθοποιούς σαν τον Ερρίκο Λίτση (φωτογραφία), τον Βαγγέλη Μουρίκη, κα., θα έλεγα ότι αποτελούν είδος ψυχανάλυσης της Ελληνικής (και εν γένει) κοινωνίας που χωμένη μέσα σε ταμπού, αντιφάσεις και ψυχώσεις προσπαθεί να επιβιώσει.
Πολλές το εύπεπτο, η λεία επιφάνεια, αυτό που ονομάζουμε "politically correct" δεν ξέρω αν πετυχαίνει τον κοινωνικό στόχο. Ο κυνισμός μπορεί να είναι αντίθετος στην νοοτροπία αρκετών ανθρώπων αλλά εξίσου υπαρκτός στην νοοτροπία πολλών άλλων που τυγχάνει να βρίσκονται γύρω μας.
