Πες ενας ανδρας θελει να γινει νηπιαγωγος, γιατι αγαπαει τα παιδια και ξερει πως να τα χειριστει. Τι θα υποστει για αυτη την αποφαση? Μισες ματιες απο οικογενεια και συγγενεις("Ακους εκει, νηπιαγωγος κοτζαμ ανδρας! Μηπως την κουναει την αχλαδια?"), προσπαθεια λογικευσης του απο φιλους("Μα πας καλα?"), Καχυποψια απο πιθανα αφεντικα (Χμμμ, τι να τον κανω τον ανδρα εδω?") και το πιο τρανο απο ολα, τις "φιλευθερες" μαμαδες που με το που ακουσουν νηπιαγωγος, σκεφτονται "Παιδεραστης που μυριζει τα παιχνιδια των παιδιων στο τελος της ωρας ". Οποτε κοπελες μου, με το χερι στην καρδια, αμα υπηρχε αναγκη, θα προσλαμβανατε εναν ανδρα baby-sitter χωρις ενδιασμους ή προκαταληψεις?