Υπάρχει σε μεγάλο βαθμό αυτή η παρανόηση στην κοινωνία. Παιρνοντας αφορμή από το σχολιό σου, αλλά χωρις να απευθύνομαι μόνο σε εσένα, θα προσπαθήσω μέσα από κάποια παραδείγματα να προσεγγίσω την κατάσταση και τον «κίνδυνο». Θα μιλήσουμε για σχετικά νέους αποφοίτους, ως περισσότερο άπειρους.
Ας πάρουμε για αρχή ένα συνηθισμένο πρόβλημα για το οποίο απευθύνεται-παραπέμπεται ο κόσμος στο
νοσοκομείο:
οξεία σκωληκοειδιτιδα.
Συνήθως η αρχική εξεταση θα γίνει από κάποιον ειδικευόμενο, ο οποίος με τη σειρά του υποχρεούται να ενημερώσει (ανεξαρτήτως εάν κατέληξε σε διάγνωση ή όχι) τον υπεύθυνο επιμελητή/διευθυντη.
Στη συνέχεια, το team συζητά το πρόβλημα του ασθενούς και είτε ζητούνται περαιτέρω εξετάσεις είτε, εάν η διάγνωση είναι σαφής, αποφασίζεται από κοινού η θεραπεία, βασισμένη σε πρωτόκολλα (σκωληκοειδεκτομη/συντηρητική αντιμετώπιση με αντιβιοτικά).
Σε νοσοκομειακό επιπεδο λοιπόν, τα περισσότερα προβλήματα αντιμετωπίζονται κατ αυτόν τον τρόπο, επομένως υπάρχει μεγάλο safety margin (ή για τους μηχανικούς, συντελεστής ασφαλείας) ώστε κατι να διαφύγει ή να μην αντιμετωπιστεί σωστά.
Ένα άλλο παράδειγμα, ακόμη πιο καθημερινό, είναι αυτό της ανεπιπλεκτης
υπέρτασης/διαβητη, για το οποίο ο ασθενής απευθύνεται
στον αγροτικό του ιατρό (για να πάρουμε και την περίπτωση του απομονωμένου ιατρού).
Παρότι εδώ θα τον αναλάβει μόνος του, μετα από τυπική εξέταση και βασική διερεύνηση του αιτίου, αρχίζοντας συνήθως από κάποιο απλό αντί-υπερτασικο σε μικρή δόση/αντιδιαβητικο ως μόνο-θεραπεία και προτάσεις για αλλαγή στον τρόπο ζωής, παλι υπάρχει ικανό safety margin, καθώς συνήθως δεν πρόκειται για κάποιο απειλητικό για τη ζωή πρόβλημα, η παρακολούθηση γίνεται για κάποιους μήνες και συνήθως υπάρχει παλι κάλυψη από κάποιον ειδικό/νοσοκομειακό ιατρό. Σε περίπτωση δε μη-ανταπόκρισης, γίνεται παραπομπή στο επόμενο επιπεδο.
The stakes are high, όπως καταλαβαίνω ότι το εννοείς, στην περίπτωση
οξέως περιστατικού (
έμφραγμα, αγγειακό εγκεφαλικό, διαχωρισμό αορτής, αναφυλαξία, πολυτραυματιας είναι μερικά).
Ευθυνη εδώ του ειδικευόμενου/αγροτικου, είναι αρχικά να μην χάσει ένα τέτοιο περιστατικό (που πραγματικά πρέπει να είναι εντελώς αδιάφορος ή ασχετος για να του διαφύγει),
να ενημερώσει κατευθείαν τον επιμελητή/νοσοκομειο/γενικο ιατρό, και να προσφέρει βασική σταθεροποίηση μέχρι το περιστατικό να διακομισθεί σε υψηλότερο επιπεδο, πράγματα που θελω να πιστεύω και ο πιο άσχετος ιατρός έχει έστω σε εκτυπωμένα πρωτοκολλα ώστε να ανατρέξει. Κάπου εκεί τελειώνει και η ευθύνη του (άσχετα εάν το περιστατικό δεν πάει καλα λόγω της βαρύτητας/αδυναμιας διακομιδής).
Σε ένα διαφορετικό τώρα πλαίσιο, για να κλείσω, αυτό του νέου μηχανικού που αναλαμβάνει την
ανέγερση έστω διόροφου (
ή για έναν απόφοιτο ημμυ, ένα δίκτυο υψηλής τάσης σε μια τέως δημόσια επιχείρηση)
.
Προσωπικά, μου φαίνεται πολύ πιο επικίνδυνο με τις γνώσεις της σχολής (όχι μόνο Ελλάδα, αλλά παγκόσμια) να αναλάβει να κάνει μονος -παρότι νομικά έχει κάθε δικαίωμα- μελέτη εδάφους, στατικών, νομοτεχνικη, προϋπολογισμούς, χρονοδιάγραμμα, αρχιτεκτονική ταυτόχρονα. Η ευθύνη απλά είναι τεράστια. Γι αυτό μάλλον και δεν βλέπουμε «νέους» μηχανικούς να αναλαμβάνουν τέτοια -ακόμη και απλά- έργα με την αποφοίτηση τους. Θα ήταν το αντίστοιχο με τον νέο αγροτικό να κληθεί να αντιμετωπίσει σε κάθε επιπεδο γυναίκα έγκυο με χολολιθιαση + covid.
Από την άλλη, σε ένα απλό πρόβλημα πχ έκδοση ενεργειακής ταυτότητας, δεν θα έχει πρόβλημα να το διεκπεραιώσει και μόνος του/επειτα από κάποια μικρή μελέτη.
Ακόμη και ο senior μηχανικός, έχοντας αναγκαστικά εξειδικευθεί σε ένα τομέα, παλι έξω θα δώσει τα στατικά, άλλο γραφείο θα κάνει μελέτη γεωτεχνικών κλπ.
Οπότε και σε αυτή την περίπτωση, παλι πάμε την έννοια του “team” που θα αντιμετωπίσει το έργο/ασθενη. Ναι μεν ο νέος κι άπειρος θα μπορεί να δώσει βάσει των γνώσεων του μια βασική κατεύθυνση, αλλά για οποιαδήποτε περαιτέρω αντιμετώπιση/επιπλοκη/προβλημα, αυτό γίνεται escalate πιο ψηλά. Συμπερασματικά, κανείς δεν αναλαμβάνει στην πραγματικότητα «μόνος του» κατι σύνθετο, σίγουρα όχι στην αρχη.
