Βεβαίως! Η αξία του Φ.Π.Ψ. μειώνεται, καθώς οι φοιτητές διδάσκονται "λίγο απ'όλα". Διότι η ιδιότητα του φιλολόγου είναι απολύτως συγκεκριμένη, και η σφαιρική γνώση δεν είναι προσόν, είναι μειονέκτημα. Επειδή το να εμπεριέχει αρχαία, λατινικά, φιλοσοφία, λογοτεχνία, ιστορία, γλωσσολογία, παιδαγωγικά και ψυχολογία το ίδιο πρόγραμμα σπουδών είναι αδυναμία, αραιώνει τη συνοχή των γνώσεών σου, αφού, φυσικά, ο φιλόλογος εξειδικεύεται απευθείας σε ένα συγκεκριμένο αντικείμενο αγνοώντας την υπόλοιπη γραμματολογία.
Δεν μπορώ να διαφωνήσω.. ευστοχότατο επιχείρημα! Ξέρετε, όμως? Η "ιερή αγελάδα" του φιλολογικού έχει εξίσου "γενικό" πρόγραμμα! Ε, ναι, λοιπόν! Και στο φιλολογικό διδάσκεσαι αρχαία, λατινικά, φιλοσοφία, λογοτεχνία, ιστορία, γλωσσολογία, ψυχολογία ΚΑΙ παιδαγωγικά! Ω, ναι! Και αυτά τα.. καταραμένα παιδαγωγικά, η επιστήμη-αποτυχία που ποτέ δεν απέδωσε. Απόδειξη αυτού, και οι καθηγητές της προηγούμενης γενιάς, που επειδή ακριβώς δεν διδάχτηκαν παιδαγωγικά, με το εξαίρετο μάθημα, τους μας προσέφεραν αυτά τα ευχάριστα χρόνια και αυτό τον πλούτο ουσιαστικών γνώσεων.
Υπάρχει όμως και άλλη αποκάλυψη! Το σπουδαίο φιλολογικό, όχι μόνο κάνει όλα τα φιλολογικά μαθήματα & παιδαγωγικά, αλλά κάνει και οκτώ παιδαγωγικά. Οκτώ. Ακριβώς όσα το Φ.Π.Ψ.
Πού είναι η διαφορά? Στις κατευθύνσεις. Στους στόχους του ΕΚΠΑ συγκαταλέγεται, εκτός από την κατάρτιση ενός αξιόλογου ερευνητή-φιλόλογου, και μεταλαμπάδευση εφοδίων, ώστε ο πτυχιούχος να καταστεί ικανός να υπηρετήσει ως καθηγητής της Β'βάθμιας εκπαίδευσης. Υπάρχουν κατευθύνσεις που ασχολούνται με την έρευνα όπως η κλασική και η φιλοσοφία και άλλες που στοχεύουν στη διδασκαλία όπως τα παιδαγωγικά.
Στη συζήτηση, πάντως, με έβαλε ένα άλλο επιχείρημα που διάβασα, σχετικά με τη διδασκαλία του μαθήματος των αρχαίων στη 3η λυκείου και τις χαζό-φιλοσοφίες! Πραγματικά, ακόμη και αν ποτέ δεν έμαθε κάποιος τον λόγο που διδάσκεται αρχαία, το ότι το κάνει, είναι αρκετά σοβαρή αφορμή να το αναζητήσει μόνος του. Είναι δικαίωμα σου να μη θεωρείς τα γραπτά μνημεία αξιόλογα και να απορρίπτεις τις διδαχές της φιλοσοφίας. Αλλά μάθε, πως ο φιλόλογος δε μαθαίνει άριστα μια νεκρή γλώσσα για να βελτιώσει την ορθογραφία του και να παπαγαλίσει τύπους, αλλά για να καταστεί ικανός να αντλήσει όση περισσότερη ουσία μπορεί από αυτά τα χαζό-κείμενα.
Σχετικά με το αν κατέχει το γνωστικό επίπεδο, ένας απόφοιτος του Φ.Π.Ψ. να διδάξει τους υπερβολικά απλούς τύπους του λυκείου -που για να λέμε και την αλήθεια, θα έπρεπε να είναι προϋπόθεση για μπει σε οποιοδήποτε φιλολογικό τμήμα- ενώ για να πάρει το πτυχίο του πρέπει να κάνει αρχαιογνωσία, Ξενοφώντα, Θουκυδίδη, αττικούς ρήτορες, δραματική ποίηση, Αριστοτέλη και Πλάτωνα, Όμηρο και άλλα, θα το αφήσω ασχολίαστο.