Κλαπ, κλαπ, κλαπ, τι ωραία που τα λες.
Έχει χιλιοειπωθεί, και θα το ξαναπώ. Όπου θες κι εσύ να πηγαίνεις για να διασκεδάσεις, σε μπάρ, σε μπουζούκια, οπουδήποτε, θέλω κι εγώ.
Όσο θες κι εσύ να καπνίζεις στα ίδια μέρη, άλλο τόσο, και πιο παθιασμένα, θέλω κι εγώ να αναπνέω καθαρό αέρα, σαν να ειμαι στην εξοχούλα. Ξέρω ότι αυτό δε γίνεται, μια και ζω στην πόλη, καυσαέρια, you know, αλλά γιατί να μου την μπαίνει ο καθενας με τον καπνό του μες στη μάπα μου? Εγώ δηλαδή γιατί να παίρνω τη νικοτίνη σου?
Εσύ γιατί δεν καπνίζεις στο σπίτι σου?
Ε δε θα μείνω μέσα, επειδή εσένα σου την έδωσε και είπες να αρχίσεις να καπνίζεις. Δεν καταλαβαίνω γιατί, όπου και αν υπάρχουν διαμορφωμένοι ειδικά χώροι, δε χρησιμοποιούνται.
Ωραία, πολύ ωραία. Επειδή έχουμε δικαιώματα, γίναμε φασίστες τώρα.