Μα είναι αδύνατον να μιλήσεις για εφαρμογές όταν δεν έχουν "δοκιμαστεί" στην ίδια την σπουδή. Θα σε κοιτάζουν σαν τους μιλάς κινέζικα. Από την άλλη, μια απλουστευμένη περιγραφή ελοχεύει τον κίνδυνο να μη δώσει την πραγματική εικόνα της συγκεκριμένης επιστήμης. Εξάλλου υπάρχει το ίντερνετ όπου με τα αγγλικά, μπορείς να βρεις τα ..πάντα: να ενημερωθείς όποτε θέλεις. Ή αν δεν έχει κάποιος μαθητής θα έχει ο φίλος του ή η φίλη του. Όρεξη να υπάρχει. Το ίντερνετ δεν είναι facebook μόνο και φωτογραφίες με καρδούλες. Κατακρίνω το γεγονός ότι σαν κοινωνία έχουμε μάθει να μεταβιβάζουμε τις ατομικές ευθύνες. Πάντα φταίνε οι άλλοι, το κακό το σύστημα που δεν μας ενημερώνει, ενώ οι πηγές ενημέρωσης είναι προσβάσιμες.

Δεν ζούμε στο 1995, όπου ως μαθητής και άλλοι φίλοι μου δεν είχαμε υπολογιστή. Τουλάχιστον μάθαμε να παίρνουμε ρίσκα...Ένας άνθρωπος θα μάθει να ψαρεύει αν του δώσεις ένα καλάμι να το κάνει και όχι αν ψαρέψεις εσύ γι' αυτόν αφήνοντάς τον να σε κοιτάζει πως το κάνεις. Ζούμε σε μια κοινωνία χαμηλών αντανακλαστικών: χωρίς σκέψη, χωρίς φλερτ, χωρίς όνειρα, χωρίς θέληση, χωρίς φαντασία και χωρίς αυθορμητισμό. Επαναλαμβάνω, το σχολείο είναι το μέσο..Μην ξεχνάς ότι σε πολλά σπίτια, τα μέλη "μιλάνε" με σημειώματα ή sms.