Φιλε Crowley εχεις την ταση να με μπερδευεις εισαι τελικα υπερ της καταληψης αλλα δεν σου αρεσει ?αυτο προσπαθεις να μου πεις? Τελοσπαντων θα σου πω κατι τωρα περα απο τα ιδεολογικα! μπηκα στην ιατρικη με ενα σκοπο να διαβασω και να τελειωσω το πτυχιο στον χρονο μου (αν θες και προσωπικα σχεδια ,να σηκωθω να φυγω μετα) Δεν μπηκα στο πανεπιστημιο ουτε με στοχο να ριξω την κυβερνηση ουτε για να κανω κινητοποιησεις ουτε για να διαμορφωσω πολιτικη αποψη ουτε να διεκδικισω τα δικαιωματα των υπολοιπων πολιτων (και στο κατω κατω ουτε να ακουω τον καθε μπουρδα που θα βγαινει μπροστα στο αμφιθεατρο να πει την μπαρουφα του ,ασχετο). Αυτο που δεν καταλαβαινω ειναι γιατι να εξαναγκαζομαι να το κανω? Γιατι να παει πισω η ζωη μου επειδη μια ΜΙΚΡΗ μεριδα κομματικοποιημενων φοιτητων πιστευουν σε αυτα που παρεθεσα παραπανω? Γιατι στην Ελαδα η εννοια του φοιτητη να συνδεεται αρρηκτα με ολα αυτα ενω σε ολες τις αλλες αυτοαποκαλουμενες δυτικες χωρες δεν γινονται αυτα?
Σου εξήγησα,δεν είμαι ούτε υπέρ,ούτε κατά,διότι πολύ απλά δεν θεωρώ ότι υπάρχει τέτοιο δίλημμα.Αντιμετωπίζω την κατάληψη σαν ένα μέσο,δεν την θεωρώ φετίχ.Όποτε αυτό το μέσο με εξυπηρετεί,δεν έχω πρόβλημα να το χρησιμοποίησω,ενώ όποτε μου είναι αχρείαστο,δεν το χρησιμοποιώ.Για παράδειγμα,την Παρασκευή ψήφισα κατά της κατάληψης (το πλαίσιο της ΑΡΕΝ),γιατί δεν θεωρώ ότι μια μονοήμερη κατάληψη εξυπηρετεί κάτι,πέραν από επίδειξη "επαναστατικότητας" για διάφορους φοιτητοπατέρες.Αύριο θα ψηφίσω υπέρ,γιατί όπως είπα,θεωρώ ότι πρέπει να υπάρχει ένα μαζικό κίνημα απέναντι σ'αυτά που έρχονται αυτή τη βδομάδα (απεργία και συμβούλια διοίκησης).Στο μέλλον πάλι,θα δείξει.
Νομίζω ότι όλοι μπήκαν στην Ιατρική για να γίνουν γιατροί.Στο κάτω κάτω,δεν είμαστε και καμιά χαμηλόβαθμη σχολή,για να μπει κάποιος από σπόντα γιατί "αυτό έπιανε,εκεί μπήκε".Σημασία έχει όμως,και το κάτω από ποιες συνθήκες θες να το πραγματοποιήσεις αυτό.Ο συνδικαλισμός δεν είναι ένα χόμπυ,για να περνάς την ώρα σου:διεκδικούμε πράγματα,γιατί εξαναγκαζόμαστε.Άλλωστε,οι συνδικαλιστικές διαδικασίες (συνελεύσεις,συντονιστικά,πορείες κλπ),είναι χρονοβόρες ως επί το πλείστον,και άπειρα κουραστικές.Σημασία όμως έχει,όπως σου είπα,το πως θες να γίνεις γιατρός:προσωπικά,επέλεξα την Ιατρική γιατί το θεωρώ συναρπαστικό σαν επάγγελμα,και δεν θέλω να δουλεύω σαν σκλάβος κανενός,ώστε να μου γαμήσει τη ζωή.Ωραία σου λέω εγώ,και παίρνεις το πτυχείο στην ώρα σου:μετά?αξίζει να τελειώσεις εγκαίρως,για να ένα πτυχείο που δεν θα αξίζει τίποτα,για να παίρνεις ψίχουλα,να δουλεύεις σαν σκυλί και να σε απολύουν όποτε γουστάρουν?Τι ζωή είναι αυτή?Όσο και να σ'αρέσει η δουλειά σου,θα γίνει αγγαρεία.Αξίζει λοιπόν να ζήσεις σαν δούλος?
Και στο εξωτερικό υπάρχουν κινήματα,σου είπα ήδη για τον Καναδά.Και στο κάτω κάτω,το εξωτερικό δεν αποτελεί πρότυπο για όλα.Δες λίγο πως είναι π.χ. το σύστημα υγείας στις ΗΠΑ (ορίστε,κάτι απ'τον κλάδο μας),που δεν υπάρχει καθόλου δημόσια περίθαλψη,και αν οι ιδιωτικές ασφαλιστικές κρίνουν ότι δεν πληρείς τα κριτήρια για πελάτης τους,σε αφήνουν να πεθάνεις στο δρόμο.
