Χαίρετε παίδες
Θα 'θελα να κάνω μια παρέμβαση στη συζήτησή σας..ίσως λίγο μεγάλη..όποιος έχει αντοχές ας το διαβάσει
Αρχικά θα πρέπει να μπορούμε να διαχωρίζουμε τους πιστούς μέσα σε μία θρησκεία.
Για παράδειγμα, στο Χριστιανισμό υπάρχουν 2 κατηγορίες πιστών :
α) οι μισθωτοί, αυτοί δηλαδή που φιλάνε εικόνες, που κάνουν το σταυρό τους και προσκυνάνε έχοντας μια πίστη ψεύτικη και ασύνδετη..αυτοί που είναι προκατειλλημένοι χτυπώντας ξύλα κλπ κλπ περιμένοντας να ανταμοιφθούν επειδή έκαναν τα "τυπικά" (όπως αυτοί τα εννοούν γιατί έτσι τους βολεύει) και θεωρούν ότι είναι "εντάξει" απέναντι στον εργοδότη-Θεό τους και
β) οι ελεύθεροι, αυτοί δηλαδή που γουστάρουν να κάνουν πράξη την ιδεολογία τους, αυτοί που ναι προσκυνάνε το Θεό τους (θα μου πείτε πόσο ελεύθερος είναι αυτός που προσκυνά άλλον...θα σας απαντήσω όμως με το εξής : ο Θεός που λαμβάνει σάρκα ανθρώπου και τραβά τα πάθη του, αυτός που γεννιέται σε φάτνη (μέσα στη βρωμιά δηλαδή και όχι σε κανένα ανάκτορο) θέλωντας να σώσει ακόμη και τον τελευταίο αμαρτωλό του που τόσο αγαπάει...μιλάμε δηλαδή για ένα Θεό ερωτευμένο με τον άνθρωπο που σταυρώνεται γι αυτόν τότε ναι είναι άξιος να τον υπηρετείς...να τραβάς δηλαδή κι εσύ τα πάθη ενός ερωτευμένου...κάπου είχα διαβάσει αυτό "Αυτός που αγαπάει κάνει κόπο για τον αγαπημένο του" και αυτό δεν είναι καθόλου δυσσάρεστο! σκεφτείτε να είστε σε μια σχέση και να σας ζητήσει κάτι να κάνετε ο σύντροφος σας..κάτι που επιθυμεί πολύ..σκεφτείτε με πόση χαρά θα πραγματοποιήσετε την επιθυμία του για να πάρετε ένα του χαμόγελο (μιλάμε πάντα για αληθινή και γνήσια αγάπη που ο ένας λιώνει για τον άλλον) !Έτσι, λοιπόν ο ελεύθερος πιστός, ο γιος του Θεού του όχι απλά τον δέχεται σα Θεό (όπως κάνουν οι μισθωτοί) αλλά τον επιθυμεί αφάνταστα.
Οπότε αντιλαμβανόμαστε όλοι ότι δεν έχουμε ένα συγκεκριμένο είδος πιστών αλλά περισσότερα...και σαφώς δε θα μπορούσε να είναι έτσι διότι ο κάθε άνθρωπος έχει τη δική του προσωπικότητα!
Χμμ επόμενη παρατήρηση...
Κάποιος ανέφερε ότι όσο μεγαλώνει συνειδητοποιεί ότι ο Θεός είναι πλασμένος από το μυαλό του ανθρώπου...που κάπου θέλει να πιαστεί..
μπορεί όντως να συμβαίνει αυτό....αλλά μπορεί και όχι...
Τι θέλω να πω...σκεφτείτε ότι βρίσκεστε πάνω σε ένα καράβι και σας πιάνει ναυτία...και επιθυμείτε διακαώς στεριά..
το ότι επιθυμείτε βέβαια στεριά δε σημαίνει πως η στεριά είναι φαντασίωση του εγκεφάλου σας..επομένως μπορούμε να είμαστε επιφυλακτικοί απέναντι στην άποψη αυτή...
Επόμενη σκέψη..
Σκεφτόμουν τί διαφορά θα μπορούσε να υπάρξει ανάμεσα σε 2 ζευγάρια που είναι το ίδιο ερωτευμένα..αλλά το ένα μονάχα πιστεύει στο Θεό του Χριστιανισμου..πώς η πίστη θα μπορούσε να αλλάξει την αγάπη..να την ανεβάσει ή να την κατεβάσει επίπεδο..
Και η σκέψη μου είναι η εξής: Στο Χριστιανισμό υπάρχει ένα όραμα, μία κατεύθυνση αν θέλετε που ονομάζεται Έσχατα (Δευτέρα Παρουσία)..όσοι ελεύθεροι πιστοί ελπίζουν (π.χ το ζευγάρι νούμερο 1)..έχουν το όραμα στο μυαλό τους και ζούν σύμφωνα με την κοσμοθεωρία του Χριστιανισμού έχουν την εξής διαφορά με το ζευγάρι νούμερο 2 που δεν ελπίζει , δεν πιστεύει: η αγάπη που υπάρχει ανάμεσα στο ζευγάρι νούμερο 1 όπως πιστεύει και το ίδιο δε θα σβήσει μετά το θάνατο των ανθρώπων..ενώ αυτοί που δεν πιστεύουν ξέρουν γνωρίζουν ότι μετά το θάνατο όλα σβήνουν..μαζί και η αγάπη τους..και αλήθεια πώς μπορεί να αισθάνεται ο ερωτευμένος όταν του λένε πως η φλόγα μέσα του θα σβήσει...και όχι μόνο ο συγκεκριμένος ερωτευμένος του παραδείγματος αλλά και ο καθένας μας...γιατί ο άνθρωπος δεν είναι πλασμένος για να πεθαίνει..είναι πλασμένος για να υπερβεί και αυτό το τελευταίο του εμπόδιο..και θα το πετύχει όταν ο ερωτευμένος Θεός του ετοιμαστεί να υπερνικήσει το κάθε εμπόδιο που βασανίζει τον άνθρωπο.
Ένας γενικός κοινωνικός προβληματισμός...
Ακούγεται συχνά η φράση "Ο καθένας έχει την άποψή του" Πόσο συμφωνείτε με αυτό; Το πιστεύετε ακράδαντα; Βάζετε προϋποθέσεις ή το απορρίπτετε τελείως;
(Σκέφτηκα πως είναι ένα ωραίο θέμα προβληματισμού και θα 'ταν ωραίο να μοιραστούμε τις γνώμες μας)
Απόσπασμα από το βιβλίο " Αδελφοί Καραμαζώφ" Φ. Ντοστογιέφσκι.
Ο Φίοντορ Ντοστογιέφσκι στο αριστούργημά του "Αδελφοί Καραμαζώφ" μας μεταφέρει στη Σεβίλλη του 15ου αιώνα. Η Ιερά Εξέταση έχει φέρει στην πυρά ανθρώπους που καταδίκασε ως αιρετικούς. Ο Μεγάλος Ιεροεξεταστής είναι παρών, μαζί με την αριστοκρατία της πόλης. Ξαφνικά ο κόσμος αναταράζεται, φωνάζει, δοξολογεί. Ο Χριστός έχει εμφανιστεί ξανά και βαδίζει μέσα στο πλήθος. Ο Μεγάλος Ιεροεξεταστής έρχεται πρόσωπο με πρόσωπο μαζί του και διατάζει τη σύλληψή του. Με "εκκλησιαστική" λοιπόν διαταγή ο Χριστός κλείνεται στη φυλακή. Αργότερα, ο Μεγάλος Ιεροεξεταστής τον επισκέπτεται και του μιλάει. Τον κατηγορεί και του αναγγέλει την εκτέλεσή του. Ο Χριστός μένει σιωπηλός. Ό,τι ακούγεται μέσα στο κελί είναι ο μονόλογος του Μεγάλου Ιεροεξεταστή: υπενθυμίζει στον κρατούμενο τον πρώτο από τους τρεις πειρασμούς-ερωτήσεις που είχε υποβάλλει κάποτε ο διάβολος στον Χριστό στην έρημο, λίγο πριν αυτός ξεκινήσει το δημόσιο έργο του.Ο διάβολος είχε ζητήσει από τον Χριστό να αποδείξει ότι είναι Υιός του Θεού μετατρέποντας τις πέτρες σε ψωμιά. Ο Χριστός αρνήθηκε να κάνει ένα τέτοιο, "καθ' υπαγόρευσιν" θαύμα. Ο Μεγάλος Ιεροεξεταστής,λοιπόν, λέει:
"Θυμήσου την πρώτη ερώτηση, την έννοιά της, αν όχι ακριβώς τα λόγια: Θέλεις να πας στον κόσμο με αδειανά χέρια κηρύσσοντας στους ανθρώπους μια ελευθερία που η φυσική τους βλακεία και η φυσική τους προστυχιά δεν τους αφήνουν να την καταλάβουν, μια ελευθερία που τους φοβίζει, γιατί δεν υπάρχει ούτε θα υπάρξει τίποτε πιο ανυπόφορο απ' αυτή για τον άνθρωπο και την κοινωνία; Βλέπεις αυτές τις πέτρες της άγονης ερήμου; Κάνε τες ψωμιά και οι άνθρωποι θα τρέξουν πίσω σου μ' ευγνωμοσύνη, σαν υπάκουο κοπάδι, τρέμοντας μήπως πάρεις το χέρι σου και δεν έχουν πια ψωμί. Εσύ όμως δε θέλησες να στερήσεις απ' τον άνθρωπο την ελευθερία και αρνήθηκες, κρίνοντας πως είναι ασυμβίβαστη με την υπακοή που εξαγοράζεται με ψωμιά...Επαύξησες την ανθρώπινη ελευθερία, αντί να την περιορίσεις και επέβαλες έτσι για πάντα στον ηθικό άνθρωπο τα μαρτύρια αυτής της ελευθερίας. Ήθελες να σ' αγαπούν ελεύθερα, να σε ακολουθούν οι άνθρωπο με τη θέλησή τους, καταγοητευμένοι...Δεν κατέβηκες απ' το σταυρό όταν σε κορόιδευαν και σου φώναζαν ειρωνικά "Κατέβα απ' το σταυρό για να σε πιστέψουμε". Δεν το 'κανες, γιατί δεν ήθελες πάλι να υποδουλώσεις τον άνθρωπο μ' ένα θαύμα. Ήθελες μια πίστη ελεύθερη και όχι υπαγορευμένη από το θαύμα. Χρειαζόσουνα την ελεύθερη αγάπη και όχι τη δουλική έξαρση ενός τρομοκρατημένου σκλάβου... Δε σε φοβάμαι καθόλου. Κι εγώ πήγα στην έρημο, κι εγώ έζησα με ρίζες και ακρίδες, κι εγώ μακάρισα την ελευθερία που χάρισες στους ανθρώπους...Αλλά συνήλθα και δε θέλησα να υπηρετήσω μια υπόθεση παράλογη. Γύρισα πίσω κι ενώθηκα με εκείνους που διόρθωσαν το έργο σου...Σ' το ξαναλέω, αύριο, μ' ένα νόημά μου, θα ιδείς αυτό το πειθήνιο κοπάδι να φέρνει αναμμένα κάρβουνα στη φωτιά όπου θα σε ρίξω, γιατί ήρθες να εμποδίσεις το έργο μας. Γιατί αν υπάρχει κάποιος που του αξίζει πιο πολύ απ' όλους να καεί, αυτός είσαι εσύ. Αύριο θα σε κάψω. Τελείωσα."
Ευχαριστώ πολύ όσους έφτασαν μέχρι εδώ!!!
Περιμένω σκέψεις
