Η ανατροφή των γονέων περιορίζεται από ορισμένες συνθήκες. Δεν έχουν δικαίωμα να σου επιβάλλουν τις απόψεις τους, τις ιδεολογίες τους. Κι όμως οι περισσότεροι το κάνουν, είτε συνειδητά, είτε ασυνείδητα.
Το να λέμε ότι δεν πρέπει να γίνουμε σαν τους γονείς μας είναι στα πλαίσια της εφηβικής επανάστασης; Όποιον ενήλικα έχω ρωτήσει μου έχει πει πως δε θα ήθελε
να είναι σαν τους γονείς του. Εκτός αυτού, σκέψου τί θα γινόταν αν όλοι μοιάζαμε με τους γονείς μας. Δε θα υπήρχε καμία ποικιλομορφία στην κοινωνία. Θα καταλήγαμε στο τέλος να γινόμαστε έρμαια των απόψεων των γονέων μας, χωρίς να αναπτύσσουμε τη δική μας άποψη.
Δε λέω να μην πηγαίνουν οι γονείς στην Εκκλησία, σε γάμους, βαπτίσια κλπ. Δε λέω να μη διαβάζουν τη Βίβλο στα παιδιά τους. Αλλά να τους διαβάζουν και για άλλες θρησκείες. Κι αν δεν έχουν τη θέληση ή την ικανότητα για να το κάνουν, τουλάχιστον να μην επιβάλλουν χριστιανικές τελετές και πρακτικές. Ας αφήσουν τα παιδιά να επιλέξουν. Και πρώτο και σημαντικότερο, να μη τα βαπτίζουν. Και λέγοντάς το αυτό, το εννοώ κυρίως νοητικά. Να μη τα βαπτίζουν "χριστιανούς", όταν χριστιανός γίνεσαι επειδή είσαι. Αλλά ένα παιδάκι 2,3,4,5,6,7 ή 13 χρονών δεν είναι σε θέση να είναι κάτι βαθιά μέσα του, δεν μπορεί να βρει τη θρησκεία που να τον εκφράζει επειδή δεν έχει ολοκληρώσει ακόμη την προσωπικότητά του. Δε μπορείς να το πεις χριστιανό, επειδή το βούτηξαν 3 φορές στην κολυμπήθρα και το έλουσαν με μύρο. Χριστιανός, όπως και άνθρωπος, Μιχάλης, Αλέξανδρος, Σωκράτης, Χίτλερ, βουδιστής, αριστερός, δεξιός, κεντρομεσαίος, δε γεννιέσαι, γίνεσαι, μέσα από τη ζωή και την εμπειρία σου. ΣΟΥ. Όχι των άλλων. Ούτε γίνεσαι κάτι σε μια στιγμή μέσα. Γίνεσαι διαρκώς κάτι. Και πώς σε αφήνουν οι άλλοι να γίνεις κάτι, όταν σου επιβάλλουν να είσαι κάτι; Ξαναλέω, λοιπόν, ότι με την ίδια λογική μπορούμε να πούμε ένα 5χρονο παιδάκι μαρξιστή, πεσσιμιστή, φασίστα, φιλελεύθερο, και πάει λέγοντας η λίστα με κάθε ιδεολογία, με κάθε φιλοσοφικό πακέτο ιδεών (όπως έχεις πει ότι είναι ο χριστιανισμός), με κάθε αντίληψη. Και ερωτώ: πώς θα αφεθεί ελεύθερο, με αυτό τον τρόπο, το πνεύμα, ώστε να σχηματίσει τις δικές του, νέες ιδέες, και να μπει σε ένα καλούπι που ταιριάζει στον κόσμο που ζει, ο οποίος συνεχώς αλλάζει;