Συμφωνώ και επαυξάνω αλλά εδώ θέλω να κάνω μία παρατήρηση. Με λύπη δυστυχώς διαπιστώνω από την εμπειρία μου (μακάρι να μην ισχύει για την υπόλοιπη Ελλάδα αλλά φοβάμει πως περίπου έτσι είναι τα πράγματα και εκτός Ρόδου) ότι όσους περισσότερους τίτλους σπουδών έχει ένας μηχανικός, τόσο λιγότερο καλός είναι στη δουλειά του. Αυτό το γεγονός αφορά την πλειοψηφία των μηχανικών που έχουν μεταπτυχιακό ή διδακτορικό δίπλωμα και όχι όλους προφανώς. Δυστυχώς βλέπω ότι όσο περισσότερα μεταπτυχιακά ή/και διδακτορικό έχει ένας μηχανικός, δεν "του κόβει" σε πρακτικά θέματα που συναντούνται καθημερινά στα έργα ενώ οι συνάδελφοί τους που έχουν μόνο το βασικό δίπλωμα και κανέναν άλλον τίτλο της τριτοβάθμιας εκπαίδευσης είναι πιο δραστήριοι, κυνηγάνε πιο πολύ τη δουλειά και έχουν αυτήν την σπιρτάδα της πράξης (και πάλι όχι όλοι φυσικά αλλά η πλειοψηφία). Το γεγονός αυτό πραγματικά με κάνει και προβληματίζομαι κατά πόσον αξίζει να προχωρήσει κάποιος σε μεταπτυχιακές σπουδές. Δηλαδή διαπιστώνω ότι οι μεταπτυχιακές σπουδές όχι μόνο δεν σε κάνουν καλύτερο επαγγελματία αλλά χειρότερο στις περισσότερες περιπτώσεις. Σε βελτιώνουν μόνο ως επιστήμονα.
Δυστυχώς οι ελληνικές πολυτεχνικές σχολές παρέχουν πολύ ισχυρή θεωρητική-επιστημονική εκπαίδευση στους φοιτητές τους και τους καθιστά καταλληλότερους για ερευνητές παρά για επαγγελματίες μηχανικούς. Αυτή είναι και η πηγή του προβλήματος πιστεύω. Και για του λόγου τω αληθές: εγώ προσωπικά δεν έχω διδαχθεί ούτε ένα μάθημα τεχνικής νομοθεσίας, οργάνωσης εργοταξίου κατασκευής τεχνικών έργων, διαχείρισης αννθρώπινων πόρων, τεχνολογικής οικονομικής, οικονομικής των επιχειρήσεων, δεοντολογίας, κατασκευής έργων, σύνταξης τευχών δημοπράτησης, παρακολούθησης έργου κλπ. αλλά και πάλι χωρίς σοβαρή πρακτική άσκηση δεν γίνεται τίποτα. Καλά και τα βιβλία αλλά ο μηχανικός είναι επάγγελμα της πράξης και όχι της θεωρίας.