Η έννοια της επιτυχίας και της αποτυχίας σχετίζονται άμεσα με τη θέσπιση προσωπικών στόχων και άρα την προσπάθεια για την επίτευξη τους. Επιτυχημένος είναι αυτός ο οποίος ξέρει να ιεραρχήσει τους στόχους του, δουλεύει για να του πετύχει και τους ολοκληρώνει. Αντίθετα, επιτυχημένος θεωρείται από τρίτους αυτός ο οποίος πετυχαίνει τους στόχους που έχουν βάλει οι τρίτοι στους εαυτούς. Δηλαδή:
Είμαι μαθητής τρίτης λυκείου, δίνω πανελλήνιες και θέλω να επιτύχω την εισαγωγή μου στο τμήμα των Πολιτικών Μηχανικών (τελευταία βάση 16.000-). Η μητέρα μου είναι καθηγήτρια και θέλει να συγκεντρώσω βαθμολογία της τάξης των 18.000+ μορίων.
Αν εγώ συγκεντρώσω 18.500 μόρια και περάσω στη σχολή μου, είμαι επιτυχημένος και ταυτόχρονα θεωρούμαι και επιτυχημένος.
Αν όμως συγκεντρώσω μόλις 16.500 μόρια, τότε είμαι επιτυχημένος, καθώς έχω επιτύχει τον προσωπικό μου στόχο, να επιτύχω εισαγωγή στο τμήμα της επιθυμίας μου. Ωστόσο δεν θεωρούμαι επιτυχημένος, τουλάχιστον όχι για τη μητέρα μου, που επιθυμούσε συνολική βαθμολογία της τάξης των 18.000 μορίων.
Το παραπάνω έχει εφαρμογή στο ευρύτερο σύνολο της κοινωνίας: Ο καθένας μας θεωρεί διαφορετικά άτομα επιτυχημένα, γιατί έχουν αγαθά που ο καθένας μας θέλει. Θεωρούμε επιτυχημένο τον Bill Gates, γιατί έχει έναν μεγάλο επιχειρησιακό κολοσσό και ζει μια εύπορη ζωή, τον Μαζωνάκη γιατί έχει κοινωνική καταξίωση στα μάτια των φαν της Ελληνικής μουσικής, τη Μητέρα Τερέζα γιατί αποτελεί ένα όνομα παγκοσμίως γνωστό και αναγνωρισμένο κτλπ. Δεν ξέρουμε αν αυτοί οι άνθρωποι είναι όντως επιτυχημένοι, καθώς δεν ξέρουμε τι στόχους έχουν θέσει στους εαυτούς τους και αν τους έχουν πετύχει. Τους θεωρούμε ωστόσο επιτυχημένους, γιατί έχουν πετύχει πράγματα που θέλουμε εμείς οι ίδιοι να πετύχουμε. Αποτελούν, δηλαδή, πρότυπα και είδωλα. Εκφράζουν μια ιδιότητα, μια κατάσταση που θέλουμε να πετύχουμε εμείς στο μέλλον.
Από αυτή τη διαφοροποίηση πιστεύω ότι πηγάζει το μεγαλύτερο πρόβλημα των Πανελλήνιων: Ότι το εκπαιδευτικό σύστημα, αλλά και η Ελληνική οικογένεια, μέσα σε 18 χρόνια δεν έχει καταφέρει να διδάξει στον υποψήφιο πώς να θέτει στόχους. Αν ένα παιδί θέλει να περάσει στην Χ σχολή, το καταφέρει και νιώθει αποτυχημένο, γιατί απογοητεύτηκαν οι γονείς του, ΔΕΝ είχε στόχο τη Χ σχολή. Είχε στόχο τη Χ σχολή, γιατί με αυτόν τον τρόπο θα ικανοποιήσει τους γονείς τους. Επιτρέπει, δηλαδή, τους γονείς του να θέτουν τους προσωπικούς του στόχους.
Με άλλα λόγια, δεν εργάζεται για να είναι επιτυχημένος. Εργάζεται για να θεωρείται επιτυχημένος. Επιθυμεί να τον αναγνωρίζουν οι άλλοι για επιτυχόντα και όχι να αναγνωρίζει ο ίδιος τον εαυτό του ως τέτοιο.
Επομένως, το πρόβλημα δεν είναι ο θεσμός των Πανελληνίων. Το πρόβλημα είναι πώς για πολλούς υποψηφίους έχει διαστρεβλωθεί ο θεσμός αυτός. Ο στόχος στις Πανελλήνιες είναι η συγκέντρωση βαθμολογίας ικανής, ώστε να σου εξασφαλίσει την εισαγωγή στη σχολή της επιθυμίας σου, με απώτερο σκοπό την είσοδο στην αγορά εργασίας σε ένα επάγγελμα που θα ανταποκρίνεται στην προσωπικότητα του υποψηφίου. Ο στόχος, δηλαδή, είναι η σχολή και τα επαγγελματικά δικαιώματα που αυτή προσφέρει. Δεν είναι ούτε η ικανοποίηση των γονιών, ούτε η απόκτηση καταξίωσης από την κοινωνία, λόγω εισαγωγής σε σχολή που θεωρείται "υψηλών προδιαγραφών".
Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε 9 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.