Δεν είναι θέμα παιδεία αλλά και θέμα νοοτροπίας. Το κλίμα έχει στραβώσει από την ίδρυση του Ελληνικού κράτους. Όμως ένας νοήμων άνθρωπος διερωτάται, αν είναι λογικό ένας λαός να συνεχίζει εδώ και 170 χρόνια να κάνει τα ίδια λάθη.
Πολλές χώρες οι οποίες σήμερα είναι οικονομικοί κολοσσοί πριν 1 ή 2 αιώνες ήταν ορμητήρια λήσταρχων, χώρες με απάνθρωπα καθεστώτα,...κτλ. Όλοι από κάπου ξεκινάνε. Αυτές οι χώρες επωφελήθηκαν από τις επιστήμες και την βιομηχανική επανάσταση. Έφτιαξαν θεσμούς οι οποίοι κατά ένα 80% λειτουργούν άψογα και αξιοκρατικά. Παντού υπάρχει ένα 20% που τραβάει μια κόκκινη γραμμή και προκαλεί "ελεγχόμενες" φθορές στον κοινωνικό ιστό.
Η χώρα μας, δυστυχώς δεν πέρασε μέσα από την βιομηχανική επανάσταση (αντιθέτως, έζησε στον δικό της πλανήτη απούσα από το γίγνεσθαι της Ευρώπης) αλλά πέρασε μέσω πολιτικών, εθνικών και κοινωνικών επαναστάσεων ήδη 50 χρόνια μετά από την υπόλοιπη Ευρώπη. Δηλαδή, ασθένειες παιδικές, τις περνάει στην ενηλικίωση. Το περίεργο είναι, ότι δεν υπάρχει κάποια βελτίωση. Οι ασθένειες είναι και ολίγον μεταλλαγμένες με έννοιες διαφθορά οθωμανικού τύπου, πολιτική σίψη, νεποτισμό, οικογενειοκρατία, καταδυνάστευση της προσωπικότητας,...κτλ.
Δεν επιδιώκω μια Ελλάδα με 100% τελειότητα αλλά σε 2 βασικά πράγματα θα μπορούσαμε και φυσικά εννοώ, την αξιοκρατία και την αξιοπρέπεια. Δυο έννοιες που δεν διδάσκονται αλλά μεταλαμπαδεύονται από μια γενιά στην επόμενη. Οι προηγούμενες γενιές τι έχουν να διδάξουν στην δική μας γενιά; Η δική μας γενιά τι θα διδάξει στην επόμενη; Όσο σκέφτομαι ότι η χώρα μας έχει απορρίψει την Νευτώνεια ερμηνεία για την εξέλιξη ενός φυσικού συστήματος (πρωτοποριακό! το βραβείο Νόμπελ φυσικής λείπει
) τόσο με θλίβει το γεγονός, ότι μετά από 5,10,20,60...χρόνια θα είμαστε πάλι στο σημείο μηδέν.
Για ποιο λόγο η εξέλιξη του Ελληνικού πολιτισμού να έχει καθηλωθεί εδώ και 170 χρόνια, ενώ το πολιτισμικό κεφάλαιο να αναλώνεται σε "ειδήσεις" εσωτερικής κατανάλωσης, πολιτικά μαχαιρώματα, οικονομικά σκάνδαλα...κτλ; Μήπως η απουσία πολιτικού έργου είναι ένας λόγος να υπάρχει η τόση μιζέρια; Ποτέ δεν άκουσα, όσο θυμάμαι τον εαυτό μου, ένα αισιόδοξο νέο, κάτι τελοσπάντων παραγωγικό όπως μια μεγάλη επένδυση στην χώρα μας, που να αποτελέσει θέσεις εργασίας για πολλούς νέους που κοιτάζουν από το παράθυρο τα τρένα να περνούν. Παρά μόνο διαιωνίζεται και πολλαπλασιάζεται το φαινόμενο του μητσοτακισμού, καραμανλισμού, παπαντρεϊσμού και λοιπών κολαούζων (π.χ. ΚΚΕ, Σύριζα, Λάος...) τα οποία «καθηλώνουν» την ιστορική εξέλιξη των πραγμάτων στην χώρα μας, σβήνουν τα όνειρα των ανθρώπων, καταπατάνε τους ανθρώπινους στόχους,...κτλ προκειμένου να επιβιώσουν όσοι "επηρεάζονται" άμεσα ή έμμεσα από αυτά τα φαινόμενα (και εννοώ τους καρεκλομένους ανώτερους μέχρι τους πολιτικάντηδες τύπου Καχριμάκη, Πάγκαλου, Τσίπρα, Αλαβάνου,...και λοιπών χαραμοφάϊδων πολυτελείας).
Για ποιο λόγο να μην επέλθει μια μικρή διαταρραχή ε στο σύστημα αυτό; Βέβαια, δεν ξέρω που θα πάει αυτή η κατάσταση γιατί τώρα στο παιχνίδι αυτών "διαχειριστών" του Ελληνικού πολιτισμού, μπήκαν και άλλοι (ΔΝΤ) οι οποίοι δεν έχουν κάποιο είδος συγγενικού δεσμού με τις υπάρχουσες κομματικές φατρίες αλλά απαιτούν χρήματα σύμφωνα με διάφορες στατιστικές αναλύσεις. Ο λαός φυσικά είναι στην απέξω. Πρόκειται για μια μάχη μεταξύ δυο ομάδων και θεατή τον λαό. Οι δυο ομάδες έχουν τα λεφτά και θα αλληλοφαγωθούν για το ποιος θα επικρατήσει. Αυτή η σκηνή μοιάζει με τις εμφύλιες διαμάχες που έκαναν οι Αρχαίοι Ρωμαίοι Ύπατοι
Μάρκος-Αντώνιος και
Οκταβιανός Αύγουστος σε ουδέτερο έδαφος, την Ελλάδα προκαλώντας καταστροφές σε αθώο κόσμο, περιουσίες,...
Το αξιολύπητο θέαμα που βλέπει κανείς σε αυτή την χώρα της τρέλας, είναι η μάχη της καρέκλας από ανθρώπους "δημοκρατικούς" εν καιρώ πολιτικού σφουγγαρίσματος (όπως στην εποχή του Μάρξ, ο οποίος προκάλεσε χαοτικές διαταρραχές στις μοναρχίες και στις ελέω θεώ βασιλείες της εποχής) και οικονομικοκοινωνικής αβεβαιότητας. Πολλοί λένε ότι η φετινή σχετική οικονομική άνεση Ελλάδα για τους περισσότερους, του χρόνου θα είναι ένα όμορφο παρελθόν...Όμως, με αυτές τις παθογένειες υπάρχει μέλλον της Ελλάδας; Γιατί εδώ δεν μιλάμε για τον βουλευτή Φερέκη και τον Ψευτοθόδωρο ή για τον βουλευτή Μαυρογιαλούρο, αλλά για αμφιλεγόμενες πολιτικές, οικονομικές και κοινωνικές παρουσίες διχασμένης προσωπικότητας, κοινώς τυχοδιώκτες...Η νέα γενιά τι έχει να πει για όλα αυτά; Είναι κρίμα να φτάσουμε στο 2013-15 και να υπάρχει ένας νέος Καχριμάκης. Η σανίδα της υπομονής στην οποία πατάει ο Ελληνικός λαός, πόσο θα αντέξει ακόμη; Ο καιρός περνάει και η επανάσταση του αυτονόητου συνεχίζεται. Το ερώτημα είναι οι δυο πλευρές τι θεωρούν ως αυτονόητο...
