Εν μέσω εξεταστικής θα μάθετε και την ιστορία του μικρού Χορχίτο.
Ο Χορχίτο λοιπόν ήταν ένα ήσυχο παιδάκι σαν όλα τα άλλα. Αρκετά ζωηρό ήτανε μικρό, πείραζε τα άλλα παιδάκια στον παιδικό σταθμό, έτρωγε τιμωρίες, έλεγε και καμιά βρισιά (!). Έβγαλε όλη του την ενέργεια στον παιδικό σταθμό και το νηπιαγωγείο, έφερε στο αμήν τις νηπιαγωγούς και γι' αυτό δεν του έμεινε ενέργεια για μετά.
Στο δημοτικό ο Χορχίτο ήταν το ήρεμο παιδάκι που διάβαζε, ασχολιόταν με τον υπολογιστή του και φορούσε πάντα γυαλάκια (από Β' δημοτικού μάλιστα). Καθότι ήσυχο παιδί αποτελούσε γενικά έναν εύκολο στόχο.
Το δημοτικό κύλησε γενικά ήρεμα, ωστόσο ο χορχίτο δεν ηρέμισε σε καμία τάξη του δημοτικού. Α' και Β' δημοτικού τον "κυνηγούσε" ένα παιδί από ένα άλλο δημοτικό, το οποίο στη Β' δημοτικού του έριξε άμμο στα μάτια. :Χ Γ' και Δ' δημοτικού τον κυνηγούσανε δύο συμμαθητές, για να σπάσουν πλάκα, οπότε μια απ' τα ίδια προβλήματα. Ε' και ΣΤ' δημοτικού δεν ασχολιόταν κανείς μαζί του, αλλά άρχισαν να του αρέσουν οι κοπελίτσες οπότε είχε τον νταλκά του που δεν του έδιναν σημασία η Λήδα, η Αγγελίνα, η Τόνια και τα λοιπά χαζοκόριτσα.
Γενικώς ήταν στον κόσμο του στο δημοτικό. Μίλαγε με τα άλλα παιδάκια, πήγαινε στα πάρτυ που τον καλούσαν (μαζί με την υπόλοιπη τάξη) χωρίς ωστόσο να τον κάνουν παρέα εκεί πέρα. Η απαξιωτική συμπεριφορά των άλλων τον έκαναν γενικά ντροπαλό και συνεσταλμένο. Ούτε χόρευε ούτε έπαιζε μπουκάλα με τα άλλα παιδάκια. Και τα άλλα παιδάκια απ' την άλλη πέρα από την τυπική πρόσκληση δεν τον πολυπήγαιναν.
Τα δύσκολα χρόνια για τον Χορχίτο ήταν στο Γυμνάσιο, Α' και Β' Γυμνασίου όπου γνώρισε και τον γνώρισαν άλλα παιδιά. Ήταν μονίμως στις 2 πρώτες τάξεις στόχος bullies. Δεν τον έδειραν ποτέ, αλλά μονίμως τον πείραζαν κι αυτό έκανε τον μικρό Χόρχε να φοβάται γενικά. Οι σχέσεις του με τα άλλα παιδάκια ένα κεφάλαιο ανύπαρκτο καθώς ήταν καλός μαθητής και δεν έδινε αφορμές, ντυνόταν όπως να 'ναι και γενικά δεν ακολουθούσε την μάζα. Αν και ο Χορχίτο ήταν θλιμμένος, δεν άλλαξε ποτέ και για κανέναν. Έτσι η ζωή του ήταν σπίτι-σχολείο-σπίτι όλη τη μέρα και περπατούσε μόνος του στο δρόμο.
Τα χρόνια του Λυκείου ήταν τα πιο ήρεμα του Χορχίτο. Σταμάτησαν / Βαρέθηκαν να τον ενοχλούν, απλά δεν ασχολείτο κανείς μαζί του. Ο Χορχίτο δυστυχώς ασχολούταν, αντί να προτιμήσει την ησυχία του. Μίλαγε με πολλούς, αν όχι όλους. Στα διαλείμματα μπορούσες να τον δεις να πηγαίνει και να μιλάει με 32 διαφορετικές παρέες, από όλες τις βαθμίδες. Στη δε Γ' Λυκείου ήξερε πολύ κόσμο απ' όλο το Λύκειο και τον ήξεραν πολύ, κυρίως γιατί έκανε (τυπική) παρέα με πολλούς. Αλλά εκτός σχολείου δεν έβγαινε ποτέ βόλτα με κανέναν, ούτε και πήγαινε στους χορούς σε διάφορα clubs που γινόντουσαν, εκτός από συνολικά τέσσερις (4) χοροεσπερίδες σε νυχτερινά κέντρα με γνωστούς και εξαίρετους αοιδούς.
Μετά την Γ' Λυκείου ο Χορχίτο βρήκε το θάρρος και άρχισε να βγαίνει κάποιες φορές μες το καλοκαίρι με παιδιά απ' το σχολείο. Αλλά ήταν ήδη πολύ αργά, καθώς ήταν απλά μια γλάστρα.
Ωστόσο ήταν αυτό ένα βήμα στο να αναθεωρήσει κάποια στιγμή μέσα στο 1ο έτος του Πανεπιστημίου ο Χόρχε και να διαγράψει απ' τη μνήμη του ό,τι έχει σχέση με το σχολείο. Για τον Χόρχε τα 12 χρόνια του σχολείου είναι χαμένα χρόνια, χρόνια που δεν αξιοποιήθηκαν για τίποτα, χρόνια που μόνο τον έθλιβαν ψυχολογικά.
Ο Χορχίτο μόλις μπήκε στο πανεπιστήμιο δοκίμασε να κάνει μια νέα αρχή. Αλλά καθώς ήταν αρκετά αυθόρμητος, χωρίς να πολυσκέφτεται, συνέχισε τα λάθη του σχολείου και απομονώθηκε από την πλειοψηφία των συμφοιτητών του, καθώς ήταν το παιδί που παρακολουθούσε. Ούτε πάλι ακολούθησε τη μάζα, ήταν αυθόρμητος, έλεγε τα δικά του, δεν μπήκε σε κλίκες κι έτσι έμεινε απ' έξω. Σπαταλώντας και την ευκαιρία να κάνει μια νέα αρχή, ο Χορχίτο ήταν αρκετά θλιμμένος.
Για τον χορχίτο 12 ολόκληρα χρόνια σχολείου, το καλοκαίρι μετά τις πανελλήνιες και οι πρώτοι μήνες του πανεπιστημίου δεν υπήρχαν απλά. Γι' άλλους η ζωή αρχίζει στα 10 (Δ' δημοτικού), γι' άλλους 12 (ΣΤ' δημοτιοκού), γι' άλλους στα 15 (Γ' γυμνασίου). Η ζωή για τον Χορχίτο άρχισε στα 18,5. Το πρώτο θεμέλιο μπήκε το μουντό βράδυ ενός Σαββάτου, την 25η Νοέμβρη 2006.
Έκτοτε, ο Χορχίτο άρχισε σιγά-σιγά με μεγάλη δυσκολία λόγω των ψυχολογικών του τραυμάτων να αναθαρρύνει, καθώς βρήκε άτομα που τον στήριζαν. Η ζωή στη σχολή δεν γινόταν καλύτερη, καθώς ο Χορχίτο άδειαζε μεν το ένα μάθημα μετά το άλλο, αλλά οι σχέσεις του με τις κλίκες του πανεπιστημίου δεν ήταν κι η καλύτερη.
Εν τέλει ο Χορχίτο συνειδητοποίησε κι αποδέχτηκε ότι δεν υστερεί σε τίποτα κι ό,τι κανείς δεν είναι καλύτερος από αυτόν. Ότι καλώς έπραξε που έμεινε μακριά απ' τη μάζα, που διατήρησε την προσωπικότητά του και που δεν άλλαξε για κανέναν. Στέλνει ενίοτε μούτζες στον καθρέφτη που έλαβε στα σοβαρά τις τόσες βλαμμένες που πέρασαν απ' τη ζωή του. Μαθαίνει να μην τον εκμεταλλεύονται και να λέει όχι όταν τον θυμούνται μόνο για σημειώσεις και θελήματα, χωρίς ένα έμπρακτο ευχαριστώ.
Ο Χορχιτο ακόμα μαθαίνει, δεν τελειοποιήθηκε. Χρειάστηκαν σχεδόν 2.5 - 3 χρόνια για να ξεπεράσει σε μεγάλο βαθμό τα τραύματα που του άφησαν οι παρέες στο σχολείο. Αλλά απ' τη στιγμή που σε μεγάλο βαθμό το 'χει ξεπεράσει και έχει ρίξει μια μεγάλη μούτζα πίσω του, τα άλλα είναι piece of cake. Έτσι ο Χορχίτο σήμερα φτιάχνει τη ζωή του, αναδιαττάσσει τις λίστες φίλων - γνωστών και προχωρά.
Αυτή τη στιγμή κάνει διάλειμμα απ' τον αγώνα του και πηγαίνει για ύπνο....
