Άμα θες να ανατρέχουμε στην υποκειμενικότητα, σε ακραίο σκεπτικισμό και λοιπές σοφιστείες τότε δεν μπορεί να βγει τίποτα. Ο μηδενισμός είναι αδιέξοδο έτσι κι αλλιώς.
Μόνο τον χρόνο μας μπορούμε να χάσουμε απογειώνοντας την φιλοσοφία σε τόσο μεγάλα ύψη, την στιγμή που στα χαμήλα τα κάνουμε ήδη μπάχαλο.
Άλλο η επιρροή, άλλο η εφαρμογή. Μια χαρά θα ήταν η Πολιτεία του Πλάτωνα, αλλά -όπως είπα- είναι ουτοπία. Αν πάρεις μερικά κομμάτια της μόνο το πιο πιθανό είναι να επικρατήσεις ένας χαμός, αλλά αν την εφαρμόσεις ολόκληρη όπως περιγράφεται το πιθανότερο είναι να έχεις έναν επίγειο παράδεισο.
Ξεχνάς όμως ότι οι βασιλείς που περιγράφει ούτε εκλέγονται (γιατί κι η πλειοψηφία κάνει τραγικά λάθη), ούτε αρπάζουν την εξουσία, ούτε γίνονται χωρίς να το θέλουν. Γεννιούνται φιλόσοφοι κι αγαθοί ηγέτες. Το μόνο κακό βρίσκεται στο ότι δεν μπορεί να υπάρξει αυτό το σύστημα, κανένα λάθος στην σκέψη του.