Hπια ηταν και για μενα η εφηβεια... μεχρι τα 15-16 περιπου. Ημουν το "καλο" κοριτσι,που δεν πολυεβγαινε,διαβαζε,ηταν υπακουο,τα πηγαινε καλα με τους γονεις,ακουγε pop μουσικη
(ναι το ομολογω ),ντυνοταν με "normal" ρουχαλακια,ειχε "καλες" εως υπερβολικα "καλες" παρεες,πηγαινε στην εκκλησια τις Κυριακες.
(γκουχ.)
Ως που εκει γυρω στα 15,ξυπνησε ο "επαναστατης χωρις αιτια" απο μεσα μου ενα πραγμα.
Αλλαξαν πολλα,σε συντομο χρονικο διαστημα,φιλοι,παρεες,συνηθειες,ιδεες.
Νομιζω οτι τελικα δεν ηταν θεμα "εφηβειας" η ολη φαση.Πιο πολυ κριση ταυτοτητας θα το ονομαζα.

Τελικα βρηκα -αν μπορω το θεσω ετσι- ποια πραγματικα ειμαι μετα απο πολλη προσπαθεια,ψαξιμο,υπαρξιακες ανησυχιες κλπ κλπ.
Νομιζω οτι η εφηβεια ειναι μια φαση "αλλαγης" και συνειδητοποιησης.
Ερχεσαι "αντιμετωπος" με τον εσωτερικο σου κοσμο πολυ εντονα και ειναι μια απο τις σημαντικοτερες περιοδους στη ζωη ενος ανθρωπου,πιστευω.