Καλημέρα, δεν έχω χρόνο να διαβάσω όλες τις σελίδες.
Επειδή τέλειωσα το τμήμα Πληροφορικής της ΑΣΟΕΕ, αν και δεν έχω καμία σχέση με οικονομικά, είχα αρκετούς συμφοιτητές που συνέχισαν σε μεταπτυχιακό επίπεδο στα Οικονομικά. Δε σου λέω πως ήταν εύκολο, χρειάσθηκαν συνεντεύξεις για να καταλάβουν τα πανεπιστήμια γιατί ήθελαν να αλλάξουν τομέα. Αν το παίξεις έξυπνα μπορείς να πεις πως μπήκα σε Εφαρμοσμένο τμήμα ή σε καθαρό τμήμα Πληροφορικής ενός Οικονομικού πανεπιστημίου γιατί ήμουν συνειδητοποιημένος εξαρχής.
Για το LSE, ξέρω φοιτητή από το τμήμα μου που πήγε με πτυχίο κάτω από 7,5 για master σε Οικονομικά, οπότε γίνεται.
Για τα 9άρια πτυχία, άπαξ και έρθεις σε μας, απλά ξέχνα τα. Στόχευε σε 8+ και είσαι στο 2%, δεν έχουν βγει πάνω από 10 άτομα συνολικά όσα χρόνια λειτουργεί η σχολή με πάνω από 9. Να κοιτάς να ξεχωρίζεις, οι βαθμοί είναι σχετικοί. Τα ποσοστά μετράνε.
Για τη διαδικασία, από την εμπειρία μου αν και είναι σε Αμερική και διδακτορικό, το φανταζόμουν πολύ διαφορετικά. Αποδείχθηκε πως αν πας με το σταυρό στο χέρι την έκατσες. Θέλει θράσος, να μπορείς να πουλήσεις τον εαυτό σου, τις γνώσεις σου, να πείσεις πως η κάθε κίνηση σου είναι μελετημένη. Γερές συστατικές (γνωστοί καθηγητές, που σε ξέρουν καλά, σε συμπαθούν, έχουν άκρες στο πανεπιστήμιο που σε ενδιαφέρει και έχεις πάρει καλούς βαθμούς σε αυτούς), καλό statement of purpose και κυρίως ΚΟΝΕ. Γνώριζε κόσμο, κάνε επαφές με καθηγητές πριν καν ξεκινήσουν οι αιτήσεις για μεταπτυχιακά.
Καλή τύχη!
Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε 14 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.
