Υπάρχουν πολλά άτομα που το σκέφτονται από το προπτυχιακό, επειδή τους ενδιαφέρει να εντρυφήσουν σε έναν τομέα. Το αν το καταφέρουν ή όχι, είναι άλλη κουβέντα και σαφώς εξαρτάται από τις συνθήκες.
Εγώ, που ξεκίνησα το διδακτορικό μου με την πιο αγνή πρόθεση (να εντρυφήσω στον τομέα μου) και με σχετικά μέτριες προς καλές προοπτικές αποκατάστασης, έχω καταλήξει, λίγο πριν το τέλος, να σκέφτομαι και την αγορά εργασίας και "άκυρους" τομείς εργασίας. Αφενός επειδή η κατάσταση στην ακαδημία είναι δύσκολη, υπάρχει πολύς ανταγωνισμός και είναι εκ των πραγμάτων αδύνατο να εργαστούμε όλα τα άτομα εκεί, όσο κι αν αγαπάμε το αντικείμενό μας. Επειδή βλέπω πολλές περιπτώσεις ατόμων να κάνουν το ένα post-doc μετά το άλλο, να μετακομίζουν από χώρα σε χώρα κάθε δύο χρόνια, χωρίς να αποκτούν μία πιο μόνιμη θέση, και αυτό με αγχώνει σε έναν πολύ μεγάλο βαθμό γιατί σκέφτομαι "και πώς θα κουβαλάς τη ζωή σου κάθε δύο χρόνια; και πες καλά εσύ, αλλά όταν έχεις σύντροφο; παιδιά; εκεί τι κάνεις;" και καταλήγω να αγχώνομαι ακόμη περισσότερο. Αφετέρου επειδή στους κλάδους που ανέφερα ζητάνε πλέον άτομα με διδακτορικό στις ανθρωπιστικές επιστήμες· το αναφέρω επειδή είναι μία πραγματικότητα στην αγορά εργασίας, τη δεδομένη χρονική στιγμή, και μπορεί κάποιο άτομο να το διαβάσει και να σκεφτεί "Υπάρχουν και άλλες προοπτικές".
Αν ήθελα να ακυρώσω ολόκληρους κλάδους σπουδών, απλά θα έγραφα "Μην πάτε ποτέ σε Φιλοσοφική, πχ, είναι χάλια, δεν έχει προοπτικές, τι να καθόμαστε να ασχολούμαστε με τις αρχαίες μούχλες;"

. Αλλά δεν το κάνω, επειδή αγαπάω τη Φιλοσοφική και αγαπάω και τα αρχαία (χωρίς τις μούχλες). Αλλά επίσης, καθώς ενηλικιώθηκα κατά τη διάρκεια της κρίσης και δούλεψα και στον κλάδο μου και αλλού και είδα πόσο δύσκολα είναι τα πράγματα, δεν μπορώ να αγνοώ όλες τις προοπτικές που υπάρχουν, εκτός ακαδημίας και εκτός αντικειμένου αυτού καθεαυτού. Αναγνωρίζω ότι υπάρχουν και αναγνωρίζω ότι αποτελούν προοπτικές. Δεν είναι "ακύρωση" αυτό το πράγμα, πιο πολύ flexibility θα το έλεγα και με αυτή την πρόθεση το έγραψα και στο thread.