Καλησπέρα!Περασα ψυχολογια απθ και οσα ακουω εν μερει με αγχωνουν αλλα περισσοτερο με χαροποιουν καθως γινεται αμεσως εμφανες οτι υπαρχουν 2 οψεις της πραγματικοτητας..Η απαισιοδοξη και μηδενιστικη και η αισιοδοξη και δημιουργικη!
Διαβαζω για επαγγελματα με μελλον οπως παιδαγωγικα,αγγλικη φιλολογια και αστυνομια.Αυτος ειναι ο λογος που η πλειοψηφια των καθηγητων μας εχει μειωμενες ικανοτητες για το επαγγελμα του,που τα αγγλικα εχουν γινει απλως ενα skill και που οι αστυνομικοι-παντα η πλειοψηφια-...θα το πω κοσμια,δεν αγαπουν αυτο που κανουν και ου το καθεξης..
Η κοινωνια δεν θα γινει καλυτερη μα αφοριστικες προβλεψεις και με επιρριψη ευθυνων στο συστημα αλλα με οράματα,με προσωπικη κινητοποιηση και θεληση γι αυτο που θα κανουμε.Ειμαστε η επομενη γεννια και κανουμε λες και ο κοσμος εχει σταματησει στην εποχη του δημοσιου και του βολεματος.
Και ασφαλως δεν μπορω να ακουω για ρεαλισμο οταν ο ρεαλισμος αυτος ειναι τελειως προσωπικος.Δεν μπορει καθε ατομο να εχει τι ιδιες δυνατοτητες-οικονομικες,πνευματικες κλπ-,τις ιδιες ευκαιριες,τις ιδιες εμπειριες..και ως εκ τουτου καθε ατομο εχει την ευθυνη των επιλογων του,ανεξαρτητου σχολης.
Δεν υπάρχει χρυσος κανονας επιτυχιας για κανενα επαγγελμα..υπάρχει ομως ο χρυσος και πολυ επιθυμητος απο τους πολλους κανονας του διορισμου και του βολεματος.
Γιατι αν δεν εχεις να φας δε ζεις,συμφωνω..Αλλα το να ζεις μ ενα επαγγελμα που σου το επεβαλε η συγκυρια και οχι η θεληση το θεωρω εξισου τραγικο και εγωιστικο.Εγωιστικο με την αποψη οτι εγω θα γευτω την τυχον απογοητευση σου που θα αντανακλαται στο επαγγελμα σου.
Τελος παντων,δεν προσπαθω να προσποιηθω τον μαρξ η κατι τετοιο αλλα με θλιβει η παντελης ισοπεδωση και ο δηθεν ρεαλισμος.Τιποτε δεν ειναι ευκολο ποσο μάλλον οταν το καταδικαζεις γολγοθα απο την αρχη.Εισαι καταδικασμενος να κολλησεις ακομα και στην πιο μικρη δυσκολια!..κι αν η δυσκολια αυτη προερχεται απο εξωτερικο παραγοντα και δεν ευθυνεσαι εσυ..τοτε ειναι ακομα πιο ευκολη η τελματωση!
Τα χαιρετισματα μου στις συμφοιτητριες μ!