Λάθος μου τότε. Δεν έχουν 4 μήνες άδεια, έχουν 3.
Σωστά, γιατί να κοιτάμε την μονοδιάστατη πλευρά των αριθμών ενώ μπορούμε να κοιτάξουμε την πολυδιάστατη και άκρως υποκειμενική πλευρά της συναισθηματικής επίκλησης που μόλις έκανες, η οποία πέραν από την απόπειρα shamming του συνομιλητή (δείγμα πως δεν έχεις ουσιαστικά επιχειρήματα) βρίθει και λαθών.
Θα προσπαθήσω να σου εξηγήσω γιατί δεν γίνεται να έχεις αξιοκρατία στο δημόσιο μπας και ξεκολλήσουμε. Αξιοκρατία όταν μιλάμε για οικονομικά θέματα σημαίνει πως ο καθένας πρέπει να πληρώνεται σύμφωνα με την αξία που παράγει. Για να βρεις την αξία ενός αγαθού χρειάζεσαι ένα σύστημα δημοπρασιών στο οποίο συμμετέχουν τόσο οι παραγωγοί αλλά και οι καταναλωτές του προϊόντος. Ο κάθε παραγωγός και καταναλωτής αναθέτει στο αγαθό μια συγκεκριμένη υποκειμενική αξία σύμφωνα με τα προσωπικά του κριτήρια. Οι υποκειμενικές αυτές αξίες όταν περάσουν από μια διαδικασία δημοπρασίας παράγουν την αντικειμενική αξία του προϊόντος. Την αντικειμενική αυτήν αξία τώρα μπορεί να την πάρει ένας εν δυνάμει παραγωγός και καταναλωτής να την συγκρίνει με την δική του υποκειμενική αξία και να δει αν το αγαθό είναι υπερτιμημένο ή υποτιμημένο και να αποφασίσει έτσι αν θέλει να μπει στην διαδικασία κι αυτός. Αυτό το παραπάνω σύστημα λέγεται αγορά. ΕΤΣΙ όταν ένας παραγωγός παράγει ένα αγαθό υψηλής ποιότητας μέσα στην αγορά αυτό θα προτιμηθεί από τους καταναλωτές και ο ανταγωνισμός μεταξύ των καταναλωτών για το αγαθό θα αυξήσει την τιμή του, δηλαδή τον μισθό του παραγωγού. Αντίθετα όποιος παράγει αγαθά χαμηλής ποιότητας δεν θα έχει ζήτηση και θα αναγκαστεί να ρίξει την τιμή του.
Το πρόβλημα με το δημόσιο είναι πως οι καθηγητές, δηλαδή οι παραγωγοί δεν είναι μέλη της αγοράς. Η τιμή του αγαθού τους δηλαδή δεν περνάει από μια διαδικασία δημοπρασίας και άρα δεν υπάρχει αντικειμενική αξία. Η αξία της δουλειάς του καθηγητή καθορίζεται εντελώς υποκειμενικά από μόνο έναν παράγοντα, το κράτος. Πρόκειται ουσιαστικά για ένα μονοπώλειο. Επίσης τα χρήματα που καλύπτουν την αγορά του συγκεκριμένου αγαθού δεν προέρχονται εθελοντικά από τους καταναλωτές αλλά δια του εξαναγκασμού. Αυτό σημαίνει πως το σύνολο των καταναλωτών (που είναι αυτό που ισορροπεί το σύστημα απέναντι στους παραγωγούς σε μία αγορά) δεν υπάρχει καν στο σύστημα που εξετάζουμε και άρα οι καταναλωτές δεν έχουν καμία απολύτως ελευθερία προτίμησης και δύναμη επάνω στους παραγωγούς, που σημαίνει σε λιανά πως οι καταναλωτές (τα παιδιά/γοννείς) είναι στο έλεος των παραγωγών αυτή είναι η χειρότερη μορφή του μονοπωλίου. Όταν λοιπόν οι καταναλωτές δεν έχουν δύναμη και οι παραγωγοί δεν μπορούν να αυξήσουν την τιμή επάπειρων λόγο του πλαφόν του κράτους, η αμέσως επόμενη κίνησή τους για να μεγιστοποιήσουν το κέρδος τους (γιατί αυτό προσπαθεί να κάνει ο κάθε άνθρωπος στην ζωή του) είναι να μειώσουν τα παραγωγικά κόστη και συνεπώς την ποιότητα του αγαθού. Δηλαδή στην συγκεκριμένη περίπτωση να μειώσουν στο ελάχιστο τον κόπο που καταβάλουν.
Όταν λοιπόν δεν έχεις αντικειμενική αξία αγαθού δεν γίνεται να έχεις αξιοκρατία.
Οριστε η έρευνα που έγινε πάνω στο θέμα.
https://www.malone.edu/files/resources/barberfinalthesis.pdf
Τα αποτελέσματα δείχνουν εμφανή μείωση ικανοτήτων στα μαθηματικά τεστ αλλά δεν είναι 100% αξιόπιστα για διάφορους λόγος που περιγράφει. Περαταίρο έρευνα χρειάζεται πάνω στο θέμα. Επειδή κάτι εφαρμόζεται αυτή τη στιγμή δεν σημαίνει πως είναι και σωστό η αποδοτικό. Επειδή κάτι σου φαίνεται παράλογο δεν σημαίνει πως είναι. Γι αυτό κάνουμε έρευνες. Όχι εμείς δηλαδή, άλλοι. Εμείς ούτε να τις κοιτάξουμε δεν αφιερώνουμε χρόνο.
Επίσης θα ήθελα πάρα μα πάρα πολύ να ήξερα τα ποσοστά των καθηγητών που αφιερώνουν χρόνο στο να διαβάζουν τις νέες έρευνες στον χώρο της παιδείας αντι να αρκούνται στο μάθημα της διδακτικής που είχαν στο πανεπιστήμιο πριν από 20 χρόνια.
Να είναι άραγε το 0.001%?
Ο 10χρονος ξάδερφος μου μπορεί να το απαντήσει αυτό. Ο αγρότης που πληρώνεται μια φορά το χρόνο πως συντηρείται στο μεσοδιάστημα?
