Το θέμα γεννήθηκε μιλώντας σε άλλο τόπικ στην φίλτατη desperateforphd.Μου άρεσε το όνομά της,και αρχίσαμε τη συζήτηση.Είμαι κι εγώ δευτεροετής,και έχω αρχίσει και σκέφτομαι-χωρίς να το θέλω-από τώρα μεταπτυχιακά,διδακτορικά,και δε συμμαζεύεται.
Στην πράξη όμως,κατά πόσο είναι χρήσιμη η εξειδίκευση?
Ξέρω άτομα που χάσαν πολύ χρόνο,και χρήμα,για να κερδίσουν κάποιες γνώσεις,που τελικά δεν τους χρησίμευσαν στη δευτεροβάθμια που κατέληξαν.
Ζούμε και σε μια χώρα,με περιορισμένη βιομηχανία κι έρευνα.
Από την άλλη,υπάρχουν μερικοί τομείς που μου προξενούν τεράστιο ενδιαφέρον!
Υάρχουν κι αυτοί που λένε πως οι υπερβολική εξειδίκευση υποσκελίζει την ανθρωπιστική παιδεία.
Είστε θετικοί στην εξειδίκευση?Πιστεύετε ότι πρέπει να γίνεται με γνώμονα την προσωπική ευχαρίστηση,ή οφείλει να έχει επαγγελματικό αντίκρισμα?Ποιοί ειναι οι στόχοι σας σχετικά?