Αν και συμφωνώ σε αυτό, hell γιατί να θες να δεσμευτείς με μία μόνο έτσι κι αλλιώς, στ' αλήθεια πιστεύεις ότι οι άνθρωποι δεν είναι αναλώσιμοι; Γιατί εγώ νομίζω ότι είναι ακριβώς αυτό, μιας δοκιμής και χρήσης το πολύ. Γνωρίζεις, παίρνεις ό,τι είναι να πάρεις και μετά συνεχίζεις. Αυτό που μένει είναι απλά η ανάμνηση. Δεν είσαι με τους ίδιους ανθρώπους απ' το λύκειο όχι γιατί δε μπορείς αλλά γιατί δε θες. Δεν είσαι στην ίδια σχέση απ' το γυμνάσιο για τον ίδιο λόγο. Αν το καλοσκεφτείς οι μόνοι που σίγουρα θα έχεις στο κεφάλι σου μέχρι να πεθάνεις είναι οι close relatives κι αυτοί όχι γιατί το επέλεξες.
Οι άνθρωποι είναι αναλώσιμοι, όλοι είμαστε αναλώσιμοι κι αυτό είναι που το κάνει ωραίο τελικά, το ότι μπορούμε ανά πάσα στιγμή να ξεφορτωθούμε κάποιους για να ψάξουμε καινούριους. Πόσο βαρετή θα ήταν η ζωή αν οι σχέσεις ήταν ανακυκλώσιμες; Πολύ.