Όπως είναι γνωστό... δεν είμαστε ο τέλειος λαός (βέβαια δεν νομίζω να υπάρχει τέλειος λαός!)... Για το λόγο αυτό, νομίζω θα ήταν πολύ ενδιαφέρον να εκθέταμε τις εμπειρίες μας από την καθημερινή ζωή που δείχνουν την αγανάκτησή μας απέντανι σε φορείς, οργανισμούς, ακόμη και συνανθρώπους μας για τη συμπεριφορά τους (προς θεού... μην αναφέρετε ονόματα)...
Κατ' αρχήν, με ενοχλεί που ο μέσος Έλληνας κοιτά να βλάψει τον άλλο όχι επειδή έχει κάτι να αποκομίσει, αλλά από προσωπικό εγωισμό και σύμπλεγμα κατωτερότητας όταν κάποιος πετύχει κάτι, είτε με τον κόπο του είτε από καθαρά τυχαίους παράγοντες. Αντί να προσπαθήσει να μιμηθεί και να ξεπεράσει κάτι το ωραίο, το καταστρέφει. Το φαινόμενο αυτό γίνεται ιδιαίτερα έκδηλο στη σχολική ζωή.
Με ενοχλεί, επίσης, το καθεστώς του Κοινοβουλίου και των Υπουργικών Συμβουλίων. Ο καθένας τρώγεται με μέλη της αντίπαλης πολιτικής παράταξης, για να εξασφαλίσει την καλή εικόνα του κόμματος και την υστεροφημία του, αντί να λαμβάνονται μέτρα από κοινού, με στόχο την ουσιαστική επίλυση των διαφόρων προβλημάτων που υπάρχουν.
Περιττή θεωρώ να αναφέρω τη δυσαρέσκειά μου για το εκπαιδευτικό σύστημα, για το οποίο εξάλλου υπάρχει και ξεχωριστό τόπικ.
Αν μπορουσαμε να ξεκολισουμε απο κοινονικα κολιματα ("αυτος ειναι γιατρος αρα ειναι ετσι", "ελα μωρε, σε οικοδομες δουλευει" "Μα ειναι μπατσος", "ε, αφου ειναι αξιοματικος στην αεροπορια", "ελα μωρε, ενας ιδιωτικος υπαλιλος ειναι" "εχει το ταδε μπαρ!" κλπ) Θα γινοτανε το πρωτο βημα για να καταλαβουμε οτι ολοι ειμαστε ιδιοι, και οι υπηρεσιες που βριζουμε, απο ανρωπους σαν εμας απαρτιζονται...
Η αλλιως, πρεπει ολες η υπηρεσιες να γινουν εντελως απρωσοπες, οπως στο εξωτερικο, και να μας μαμανε κανονια οταν πρεπει, αλλα και να στηνονται η ιδιες οταν πρεπει... Κατι που δεν παιζει να γινει στην Ελλαδα...
Αυτό έχει να κάνει με το πόσο ριζώνουν τα στερεότυπα στην κοινωνία. Βλέπουμε ότι, δυστυχώς, οι αξίες και τα ιδανικά θυσιάζονται στο βωμό του χρήματος (πράγμα που συμβαίνει και αλλού), ενώ τα παραδοσιακά αρνητικά στερεότυπα επιμένουν.
Υπάρχουν πολύ χειρότερες κοινωνίες και μάλιστα σε πολλά πιο ανεπτυγμένα κράτη. Η ένστασή μου, βασικά, έχει να κάνει με αυτό που λέει ο Dark-kronos. Το ελληνικό ενδιαφέρον είναι σίγουρα καλύτερο από τη γερμανική απάθεια/αδιαφορία, αλλά χειρότερο όταν φτάνει να είναι εισβολή στη ζωή του άλλου.
Επίσης, να σταματήσουμε να μεταθέτουμε τις ευθύνες μας στο "κράτος", αλλά να κάτσουμε να σκεφτούμε τι ποσοστό ευθύνης του "κράτους" αναλογεί στη μούρη, στα σπίτια και στους, κατα τ'αλλα, σεβαστούς γονείς μας.
Το γεγονός ότι οι Έλληνες είναι απρόθυμοι να δουλέψουν τόσο σκληρά και αφοσιωμένα όσο δουλεύουν σε άλλες χώρες δεν ξέρω αν είναι απαραίτητα κακό.
Η απαίτησή τους, όμως, να πληρώνονται όσο πληρώνονται σε άλλες χώρες που δουλεύουν εντελώς διαφορετικά, είναι κάπως ακατανόητη.
Ο Σκοτεινός Κρόνος μίλησε για απρόσωπες υπηρεσίες. Δε μίλησε για απάθεια, ούτε και για κάποιο ιδιαίτερο ενδιαφέρον, προσωπικού επιπέδου δηλαδή.
Για τους ανθρώπους, ναι, το δέχομαι ότι αν σε ληστέψουν στη μέση του δρόμου σε κάποια χώρα της Β/Δ Ευρώπης, μικρό ποσοστό του πληθυσμού θα τρέξει να σε βοηθήσει, εν αντιθέσει με την Ελλάδα. Αλλά για τις υπηρεσίες, δε μπορώ να καταλάβω πώς γίνεται να πάρεις 10 τηλέφωνα και να σε παραπέμψουν τελικά στο αρχικό που πήρες, να σου χρεώνουν κλήσεις για παράνομη σταύθμευση σε μια περιοχή που το αυτοκίνητό σου δεν έχει βρεθεί ποτέ (αυτό δε το έπαθα εγώ, σε περιοδικό το διάβασα
), να χάνουν ιατρικό φάκελο πάχους τουλάχιστον δεκαπέντε εκατοστών (!), να πηγαίνεις για έκδοση ταυτότητας και να σου λένε ότι κλείνουν στις 12:30 ενώ στην πραγματικότητα κλείνουν μισή ώρα αργότερα, και να χαρακτηρίζονται ως υπηρεσίες που ενδιαφέρονται για τον πολίτη...
Στα υπόλοιπα συμφωνώ
.
