Θα προσπαθήσω. Πρώτα - πρώτα από όταν ήμουνα μικρό παιδί, οι γονείς μου δεν μου επέβαλλαν ποτέ απολύτως κανέναν περιορισμό. Πέρασα πολύ όμορφα παιδικά χρόνια. Τα μαθητικά μου χρόνια από τα 14 ως τα 18, τα θεωρώ σαν τα καλύτερά μου. Αξέχαστα χρόνια τότε. Το σχολείο, οι φίλοι, οι παρέες, οι πλάκες, η ξενοιασιά, τα όνειρα και φυσικά τα πρώτα ερωτικά σκιρτήματα. Δε λέω, ωραία είναι και τώρα. Όμως, αυτή η αγωνία "πώς να της το πω; και αν πει όχι;", το στομάχι να σφίγγεται και το στήθος να πονάει, το πρώτο φιλί, είναι πράγματα που συμβαίνουν μόνο μια φορά και ύστερα μένουν για πάντα σαν τις οι όμορφες αναμνήσεις. Στα 16 μου έκανα την πρώτη μου σχέση (που κρατάει ακόμα!). Δεν στερήθηκα κάτι για να το έχω απωθημένο. Δεν είχαμε κανέναν "έλεγχο" και διακοπές ακόμα μας άφηναν να πηγαίνουμε μόνοι μας. Οι πιο πολλοί μιλάνε για την καταπίεση του σχολείου και ειδικά των πανελληνίων. Όμως το σχολείο μου άρεσε και το διάβασμα των πανελληνίων δεν με κούρασε, καθώς από τη μια με ευχαριστούσε και από την άλλη, όπως ήταν ρυθμισμένη η ζωή μου, υπήρχε και ο χρόνος για διασκέδαση. Πέρασα στη σχολή που ήθελα. Έκανα νέες φιλίες και γνωριμίες. Τα δύο πρώτα χρόνια έκανα αυτό που λέγεται "φοιτητική ζωή". Σίγουρα δεν ήταν άσκημα, όμως δεν βρήκα και πολλές διαφορές από τα μαθητικά μου χρόνια. Σίγουρα δεν είδα τα χρόνια αυτά σαν πρωτόγνωρη "ελευθερία" και ευκαιρία για "ξεσάλωμα", ίσως γιατί δεν μου έλειπε κάτι από πριν. Επειδή μάλλον τυγχάνω "φύτακλας", το διάβασμά μου σαν φοιτητής δεν ήταν πιο χαλαρό από αυτό των πανελληνίων. Τα τελευταία δύο χρόνια, μάλλον ξέκοψα σε κάποιο βαθμό από τη "φοιτητική ζωή". Μπορώ να πω ότι ζω σαν "ενήλικος", βγαίνουμε με παρέες από τις σχολές μας και από το σχολείο, πηγαίνουμε εκδρομές, ταξίδια και διακοπές. Όμως, επειδή έχουμε στόχους, η μελέτη έχει αυξηθεί αρκετά. Ίσως να φταίει το ότι "σοβαρεύτηκα" πρόωρα, αλλά κάνοντας τη σύγκριση θεωρώ ότι τα καλύτερά μου χρόνια ήταν τα μαθητικά.
