Το διδακτορικό πάντως δεν είναι μια υπόθεση ρουτίνας. Με καθηγητές στην Ευρώπη που έχω μιλήσει το θεωρούν ειδική περίπτωση σπουδών αν συμβαίνουν τα εξής:
- εξασφαλισμένος τρόπος βιοπορισμού για 5+ χρόνια
- μπορεί να θεωρείται min 3 χρόνια σπουδές αλλά το 99% το ολοκληρώνουν 6-7 χρόνια
- εξαρτάται τι αντικείμενο είναι, θέμα και ερευνητικός στόχος
Σε αντίθεση με την ελληνική αθεράπευτη νοοτροπία τρέλας για έρευνα και των τούβλων, το διδακτορικό δεν είναι μια διαδικασία σπουδών όπου η εργασία γίνεται με ψάξιμο στο google, ειδάλλως πρόκειται για χαρτί τουαλέτας και όχι σοβαρή ερευνητική εργασία. Συνήθως στο εξωτερικό, όσοι κάνουν διδακτορικό π.χ. στην Άλγεβρα, έχουν διατυπώσει και αποδείξει κάποιο θεώρημα από το προπτυχιακό τους ή έχουν μεγάλο εύρος δημοσιεύσεων σε αποδείξεις θεωρημάτων (κατασκευές) αναπόδεικτων θεωριών ήδη πριν τελειώσουν τις μεταπτυχιακές σπουδές τους σε αναγνωρισμένα Αμερικάνικα ή Ρώσικα περιοδικά μαθηματικών.
Η πατέντα της Ελλάδας είναι μια μοναδική περίπτωση. Παραθέτω αυτή την πληροφορία, ως σύγκριση "κουλτούρας" για το είδος αυτό των σπουδών. Είναι ιδιότυπες σπουδές αλλά στη χώρα μας, λόγω του πασοκικού ισοπεδωτισμού και της αντίληψης ότι "αφού μπορεί και ο Μιχαλάκης, μπορεί και ο Κωστάκης" φτάνουμε στην παράνοια παραγωγής ερευνητικά αδιάφορων διδακτορικών. Βρείτε μου ένα ταλέντο, για να έχει νόημα το διδακτορικό. Αλλά ο χαζός εγωϊσμός ότι κανείς άλλος δεν είναι καλυτερότερος από εμάς, μας έφερε σε αυτό το επίπεδο χώρας και κοινωνίας νέων ανθρώπων...
Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε 6 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.
