Δεν αντιλεγω στα οσα μας λες οτι ειναι δυσκολο να γινει κανεις πανεπιστημιακος, προφανως κ ειναι, το μονο που ειπα ηταν πως η δικη σου εμπειρια ηταν βασισμενη στις αρνητικες περιπτωσεις κ θελησα να διευκρινησω πως προφανως υπαρχουν κ θετικες. Το αν ο καθενας μας θα αποφασισει να διεκδικησει αυτο που θελει ειναι θεμα προσωπικο. Οσο για το οτι η αληθεια ποναει, προφανως και οσοι εχουν θεσει στοχο να ακολουθησουν ενα τετοιο ονειρο γνωριζουν τις αντιξοοτητες που τους περιμενουν. Κανεις δεν πιστευει οτι εχει μια θεση στο τσεπακι του.
...μπα μην το λες. Ξέρεις πόσα ελληνόπουλα, κάνουν μεταπτυχιακές σπουδές και μετά διαπιστώνουν την δυσκολία της διαδρομής αυτής; Ξέρεις πόσοι έχουν τις ψυχολογικές αντοχές αλλά και αντοχές «οικονομικές» ή «γνώσεων» και συνεχίζουν διδακτορικά; Ελάχιστοι...
Γιατί άραγε; Το καλύτερο, είναι να μην λέμε «θα» και «θα» για εντυπώσεις, αλλά να αφήνουμε τον χρόνο και το έργο να μιλάει για εμάς. Λίγη αυτογνωσία. Ναι, δεν αντιλέγω ότι πρέπει να προσπαθούμε στην ζωή. Τίποτα δεν χαρίζεται. Όλα με κόπο και κούραση κερδίζονται (μικρές καθημερινές μάχες). Βέβαια, σε διαβεβαιώνω, αναγνώστη, ότι οι περισσότεροι κινούνται χωρίς προσανατολισμό ζωής. Δυστυχώς, τα λαθή εδώ κοστίζουν. Δεν είναι λαθάκια. Πρόκειται για ρίσκα ζωής και απαιτούν κάποια ωριμότητα και σοβαρή προσωπικότητα, κάτι που οι περισσότεροι δεν έχουν. Δεν ξαναγυρνά η χαμένη ευκαιρία (ηλικία, νιάτα,...κτλ). Τα βήματα πρέπει να είναι αργά και σταθερά και με ορθολογική σκέψη. Πρέπει ο καθένας να αναλαμβάνει τις ευθύνες των επιλογών του (ακόμη και σε αποτυχίες) και να μην νιαουρίζει σε περίπτωση λάθους. Εξάλλου η μόδα των διδακτορικών (δικαιολογία να μην βγούμε στην αγορά εργασίας τότε που πρέπει...και να τρώμε πατρικό εισόδημα) θέλει θυσίες και ο καθένας να το αξιολογήσει προσωπικά, τι του ταιριάζει, στα τόσα λίγα χρόνια ζωής. Ούτε και εγώ φαντάζομαι πόσες θυσίες. Αλλά θέλει...είτε γίνεται στο «χαμηλού επιπέδου» όπως λες, ΕΚΠΑ, είτε στο «υψηλού επιπέδου» MIT. Οι περισσότεροι κυνηγούν το όνειρο...χωρίς να εξετάσουν αν είναι εφικτή ή πιθανή η υλοποίησή του...και δυστυχώς μένουν μια ζωή στο όνειρο είτε προσγειώνονται ανώμαλα όταν είναι αργά (κρίμα!)...
Απλα καλο ειναι να αντιμετωπιζουμε τη ζωη με ρεαλισμο, ουτε με υπερβολικη αισιοδοξια, ουτε με απαισιοδοξια. Προφανως κ δικαιωμα σου να πεις τη γνωμη σου, κ δικαιωμα μου να πω τη δικη μου, κ ο καθενας ειμαι σιγουρη οτι θα αποφασισει με βαση τη δικη του γνωμη, οχι τη δικη μας.
Καλο ειναι λες να ξερουμε μεχρι που μπορουμε να φτασουμε. Πως ακριβως το ξερουμε αυτο αν δεν προσπαθησουμε? Οσοι ειναι τωρα καθηγητες πανεπιστημιου η ερευνητες νομιζεις ξερανε στα 20 τους οτι θα τα καταφερουν?
...Στην συγκεκριμένη περίπτωση, η επιλογή είναι σαν τυχερό παιχνίδι και πας με θεωρία παιγνίων. Σαν παίκτης ή θα χάσεις ή θα κερδίσεις. Όμως η απόφαση είναι ρίσκο. Δεν ξέρω αν αξίζει σήμερα, να παίρνεις τέτοια ρίσκα. Προσωπικά δεν έκανα τέτοια «γιγαντιαία» άλματα κάνοντας πειράματα τύχης. Θα έκανα μικρότερα άλματα και με άλλη τεχνική ώστε να φθάσω τον επιθυμητό στόχο (αλλά αυτό είναι προσωπική τεχνική, άποψη και σκέψη). Υπάρχουν και άλλοι τρόποι. Πολλοί σημερινοί Έλληνες και ξένοι ακαδημαϊκοί την ακολούθησαν. Αλλά οι περισσότεροι νέοι...την σνομπάρουν. Μήπως, σαν νέοι δεν ξέρουμε τι θέλουμε; Μήπως θέλουμε έτοιμες καρέκλες στα 25 μας;
Άντε βρείτε πρώτα καμία δουλειά στην αγορά και μετά μιλείστε για έρευνες. Είναι πιο εύκολη η παραφιλολογία αλλά η πραγματικότητα πονάει επειδή κρύβει απαισιοδοξία. Το θέμα, είναι αν ο καθένας μας μπορεί να είναι αισιόδοξος στην απαισιοδοξία της κοινωνίας. Α, και κάτι τελευταίο: δεν τα παρουσίασα μαύρα. Θεωρώ ανέντιμο, να έγραφα τις ψεύτικες πλευρές των πραγμάτων, αποσιωπόντας ηθελημένα την άσχημη πραγματικότητα, για να χαϊδέψω αυτιά και φανώ αρεστός σε όλους σας. Ξέρω, διαφωνούμε. Δεκτό, διάλογο έχουμε. Σεβαστό, αν κάποιοι θέλουν να τα βλέπουν όλα άσπρα. Αλλά, ας ανοίξουμε λίγο τα μάτια μας παραέξω από το κοινωνικά-εργασιακά «απομονωμένο» Ελληνικό Πανεπιστήμιο..το οποίο φροντίζει συστηματικά, να μην έχουν επαφή οι νέοι (κατά πλειοψηφία) με την αγορά εργασίας, την νοοτροπία της αγοράς εργασίας,...κ.α. και να αποφοιτούν μαζικά σαν «τεχνοκράτες-κο
υτόπουλα».
Όσον αφορά τους καθηγητές μας...πριν 20-30 χρόνια, τα πράγματα ήταν διαφορετικά. Ούτε και αυτοί ήξεραν. Αλλά κινήθηκαν σταθερά (με την τεχνική που προείπα παραπάνω). Δεν υπήρχε η διαφθορά του σήμερα παντού (παγκοσμίως) όπως και ο θεμιτός-αθέμιτος ανταγωνισμός. Σπούδαζαν λιγότεροι, περισσότερες δουλειές,...κτλ και υπήρχαν θέσεις. Σήμερα, βρωμάει ο τόπος...και για να πετύχεις εκεί που η ζήτηση είναι στοιχειωδώς ελάχιστη, πρέπει να τους κάνεις να σε έχουν ανάγκη (δηλ., να είσαι άριστος από τους υπάρχοντες άριστους)...το οποίο είναι και ολίγον γονιδιακό θέμα.
