Όταν ήμουν έφηβος δήλωνα κατά της όλης διαδικασίας. Τα τελευταία χρόνια, έχω αναθεωρήσει. Πιστεύω ότι η οικογένεια δεν είναι κάτι που "πρέπει" να γίνει, αλλά είναι η πραγματική ουσία του κύκλου ζωής που διατρέχει ο άνθρωπος, όσο έχει ανοιχτά τα μάτια. Πιστεύω ότι δεν υπάρχει πιο όμορφο συναίσθημα να ξέρεις ότι μετά από μια κοπιαστική μέρα εργασίας επιστρέφοντας στο σπίτι θα βρεις κάποια άτομα να σε περιμένουν και να σε αγαπάνε πολύ πολύ πολύ, ανιδιοτελώς, αγνά και να θέλουν να "κρεμαστούν" από πάνω σου. Να ξέρεις ότι έχει κάποια γλυκά πρόσωπα (γυναίκα και παιδιά) που θα είναι στο πλάι σου σε όλες τις χαρές αλλά και τις στενοχώριες ή και στους πόνους της ζωής. Να είστε μια δυνατή γροθιά και να μοιράζετε αναμεταξύ σας αγνή και μη υλική αγάπη.
Καλές οι ερευνητικές θέσεις καλά τα ακαδημαϊλίκια αλλά όπως να το κάνουμε όσο περνάνε τα χρόνια και μεγαλώνεις ηλικιακά, τα παιδιά είναι μια γενεσιουργός δύναμη αισιοδοξίας στην πορεία της προσωπικής ζωής μέσα σε αυτό το γκρίζο φόντο με τα δυσεπίλυτα ή και άλυτα κοινωνικά-οικονομικά προβλήματα. Κάποια στιγμή που ο άνθρωπος λόγω ηλικίας "αποσύρεται" από τον επαγγελματικό βίο, αν δεν έχει δικά του παιδιά πιστεύω ότι είναι ένας άδειος άνθρωπος. Επίσης αυτό που έχωπαρατηρήσει είναι ότι άνθρωποι χωρίς παιδιά σε μεγάλες ηλικίες (άνω των 50 ετών) και των 2 φύλων είναι λίγοι ιδιότροποι και κομπλεξικοί.