Ναι ναι!! Παιδια μην αγχώνεστε

Ειμαι 23, πριν 5 χρονια εδωσα πανελληνιες χωρις να με νοιαζει αν θα περασω. Φυσικα κ δεν περασα πουθενα. Εμεινα με τους γονεις μου για 5 χρόνια βοηθώντας τους οικονομικά δουλεύοντας ασταματητα πωλήτρια κ όχι μόνο. Απλα έφριξα. Το μετάνιωσα απίστευτα! Απλα ειπα να κοιταξω να κανω μια προσπαθεια να φτιάξω κατι διφορετικο για το μέλλον μου. Κατι πιο ελπιδοφορο

Κ επειδη το θελω ΤΟΣΟ πολυ απο τη μερα που εχω ασχοληθει με τα μαθηματα (πριν κανενα μηνα δλδ) δεν μου εχει φανει τπτ δυσκολο. Το μονο που κανω ειναι να κλεινω τα ματια μου κ να σκεφτομαι ποσο πολυ θελω να μπω σε μια σχολη κ η ορεξη για διαβασμα ερχεται δια μαγειας!! Πιο πολυ με βοηθαει όμως να οραματιστω να ανεβαινω τα σκαλια της σχολης που εχω στοχο για τη γραμματεια οπου θα γραφτω

Θα με πειτε υπερβολικη ονειροπόλα, αλλα μετα απο λιγη δουλεια κ συνθηκες όπως προανεφερε η φίλη μας _ann_ αρχιζεις να βλεπεις τον εαυτο σου κ τη ζωη σου διαφορετικα.
Απλα χαλαρωνουμε σκεφτομαστε μονο τα θετικα που μας περιμενουν, κ ακομα κ το ενδεχομενο της "αποτυχιας"! Ποτε δεν ειναι αργα κ τπτ δεν χανεται!! Υπομονη λιγουλακι ΟΛΟΙ ΜΑΖΙ