Αντιγράφω από το blog μου:
Ένα ερώτημα που με απασχολεί τον τελευταίο καιρό είναι γιατί έχουμε την τάση να προδικάζουμε σε αποτυχία οποιαδήποτε καινοτομία/αλλαγή πριν ακόμα δούμε τα αποτελέσματα. Τα παραδείγματα τα οποία έχω υπόψη μου είναι αρκετά όμως θα εστιάσω στο πιο πρόσφατο.
Ανακοινώθηκε, νομίζω δεν είναι 100% σίγουρο ακόμα, ότι οι μαθητές της Γ΄ λυκείου θα συμπληρώσουν τα μηχανογραφικά το Μάρτιο και όχι τον Ιούλιο όπως γινόταν μέχρι φέτος. Βλέποντας συζητήσεις των παιδιών επί του θέματος αλλά και ανταλλάσοντας κάποιες απόψεις, οι περισσότεροι προδικάζουν το σύστημα σε αποτυχία προφασιζόμενοι διάφορα: ʽʼΔε θα ξέρουμε τα μόριά μαςʼʼ, ʽʼΥπάρχουν πιθανότητες να μείνουμε εκτός ΑΕΙ/ΤΕΙʼʼ, ʽʼΔεν έχουμε χρόνο να ψαχτούμεʼʼ είναι κάποιες από τις πενιχρές δικαιολογίες τους.
Δε θέλω σε αυτή τη δημοσίευση να αντικρούσω τα επιχειρήματά τους, άλλωστε τα χαρακτήρισα πενιχρά, αλλά να προβάλλω το οξύμωρο σχήμα που παρατηρείται και το οποίο είναι και ο προβληματισμός μου.
Ισχυριζόμαστε λοιπόν, στην προκειμένη περίπτωση, ότι το εκπαιδευτικό μας σύστημα χρήζει άμεσης αλλαγής/ανανέωσης. Όταν όμως ανακοινωθεί μια αλλαγή/καινοτομία τότε την προδικάζουμε σε αποτυχία και προτιμούμε το παλιό εκπαιδευτικό σύστημα. Αυτό δεν είναι αντιφατικό;
Άλλο παράδειγμα που μπορώ να φέρω είναι πάλι μέσα από το χώρο της παιδείας και το οποίο αναφέρεται στη μείωση ορίου των απουσιών. Και πάλι επιθυμούμε να αλλάξει το σύστημα αλλά ποτέ εις βάρος μας!
Γιατί λοιπόν είμαστε επιφυλακτικοί απέναντι σε οποιαδήποτε αλλαγή/καινοτομία; Δεν αναφέρομαι μόνο στο χώρο της παιδείας απλά το έθεσα ως παράδειγμα.
Τι είναι αυτό που μας φοβίζει;
Μας φοβίζει όντως κάτι ή απλά είναι το θέμα της συνήθειας και του βολέματος;
Μήπως τελικά επιθυμούμε μόνο να γκρινιάζουμε;
Ποια είναι η γνώμη σας;
Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε 15 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.
