Eίχα βρεθεί στην κοινοτική τουαλέτα σε χωριό έξω από το Μόναχο και διαπίστωσα τα εξής: Η κοινοτική τουαλέτα ήταν ένα ωραίο μικρό κτίριο με 4 τουαλέτες σε μια πλατεία με πράσινο, παγκάκι και κάτι περιποιημένα δέντρα. Οι τουαλέτες μέσα είχαν ωραία διακόσμηση με πλακάκι, χαμηλό φωτισμό δωματίου που άναβε αυτόματα και μυρωδιά λεβάντας ακόμη και στο χώρο της προσωπικής ανάγκης. Οι μαρμάρινες βρύσες είχαν και σαπούνι, χαρτί μιας χρήσης όλα με μια σειρά, που ντρεπόσουν να αγγίξεις. Το σκέφτηκα δυο φορές για κάνω την ανάγκη μου επειδή ήταν όλα τόσο καθαρά και με απολύμανση. Αντιθέτως στην Ελλάδα, κάποιος Στάθης ή Μπάμπης θα ζητάει πίπες στο τάδε κινητό ενώ αν αγγίξεις την πόρτα να την κλείσεις κινδυνεύεις από τέτανο...
Αυτό πόσα διδακτορικά και δισεκατομμύρια ευρώ θέλει για να υλοποιηθεί; Να θυμίσω την κυρία που πουλούσε χαρτί υγείας ρολό ανάλογα με τις φορές περιστροφής έξω από τις τουαλέτες του Σταθμού Λαρίσης;
Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε 6 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.