Από πότε είναι επιλήψιμο να λέμε και την άσχημη πλευρά σε μια παραδοχή; Είναι κάτι το πρωτόγνωρο που δεν επικρατεί πάντα ηθική και αξιοκρατία στον επιστημονικό κόσμο, σύμφωνα με τις αρχές της επιστήμης; Γιατί να μην το λέμε; Ή γιατί να κάνουμε ότι δεν συμβαίνει; Δυστυχώς η σημερινή διαδικασία έρευνας νομίζω (προσωπική άποψη) ότι έχει λιγάκι ξεφύγει από τα ουμανιστικά πλαίσια. Λειτουργούν κυκλώματα πολλών δισεκατομμυρίων δολαρίων και οι επιστήμονες είναι απλά εργάτες (με συμβόλαιο)...συμφερόντων. Όταν μια έρευνα πάνω σε μια π.χ. χημική αντίδραση γίνεται με βασικό χρηματοδότη (νομικά και δεοντολογικά αμφιλεγόμενες) χημικές βιομηχανίες ή τον Στρατό των ΗΠΑ, νομίζω ότι είναι σαφές ποιος ή ποιοι είναι οι άμεσα ωφελούμενοι. Δεν ζούμε στην εποχή του Δαρβίνου ή του Όϋλερ. Για παράδειγμα, ένα ερευνητικό πρόγραμμα πτήσης δορυφόρου κοστίζει αρκετά δισεκατομμύρια δολάρια. Δεν εξετάζεται η επιστημονική του αξία στην ανθρωπότητα (βλ. Φυσική, Αεροναυτική,...κλπ) αλλά η επίτευξή του. Αν μια εντολή πάει λάθος στο πρόγραμμα και ο δορυφόρος εκτροχιαστεί πάνε τα λεφτά των επενδυτών. Μιλάμε τότε για οικονομική καταστροφή. Οι επιστήμονες τι ρόλο βαράνε σ' αυτήν την περίπτωση;
Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε 11 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.