Το κοινωνικό φροντιστήριο θα μπορούσε να έχει μια διαφορετική δομή και λογική ύπαρξης. Αν σκεφτούμε ότι η κλασική διδακτική ώρα του πρωινού σχολικού μαθήματος δεν προσφέρει τα μέγιστα σε ένα μαθητή, το κοινωνικό φροντιστήριο θα μπορούσε να καλύψει αυτό το κενό. Όλοι ξέρουμε ότι σε ένα τμήμα με 25 μαθητές τουλάχιστον, όσο καλός και να είναι ο διδάσκων, το μάθημα δεν μπορεί να λειτουργεί σε πολλά επίπεδα για να καλύπτει όλους τους μαθητές. Συνεπώς παρατηρείται το σύνηθες φαινόμενο: μαθητές πολλών "ταχυτήτων". Αν το σύστημα της δημόσιας παιδείας δεν ήταν αυστηρά εξεταστικό, το κοινωνικό φροντιστήριο θα μπορούμε να υποστηρίξει την πρωινή σχολική διδασκαλία. Έτσι το φροντιστήριο θα ήταν περιττή ανάγκη. Ποιος μαθητής θα έκανε φροντιστήριο αν ο τρόπος εισαγωγής στα Πανεπιστήμια δεν ήταν συνδεδεμένος με το λύκειο; Ποιος μαθητής θα πήγαινε στο κοινωνικό φροντιστήριο με δική του πρωτοβουλία να καλύψει κενά δικά του;
Το φροντιστήριο μετεξελίχθηκε σε ένα "δεύτερο σχολείο" μετά το 1980, όπου με την αναδυόμενη οικονομική άνεση του Έλληνα, υπήρξε μια παράλληλη αλλαγή κουλτούρας (κουλτούρα της μεταπολίτευσης ή αλλιώς cult-ούρα να φύγουμε). Η εισαγωγή στο Πανεπιστήμιο ξεπέρασε την ανάγκη της μάθησης.
Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε 12 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.