Πιάνομαι από την παραπάνω ανάρτηση, καθ' ότι είναι και η πιο υπερβολική.
Dominator, ισχυρίζεσαι πως μόνο ο Morelo γενικεύει, αλλά ακριβώς από κάτω αγορεύεις γενικότερα εναντίον των Δ/Υ... Σχεδόν τους ανάγεις σε μέγιστο πρόβλημα του ελληνικού κράτους.
Και γενικά το παρατηρώ αυτό: οι περισσότεροι ξεσπαθώνουν εναντίον των δημοσίων υπαλλήλων, και ζητούν τα κεφάλια τους επί πίνακι...
Αναρωτηθήκατε ποτέ πόσο λογικό μπορεί να είναι αυτό;
Ο δημόσιος τομέας είναι πηγμένος στα ρουσφέτια και στις λαμογιές, όπως είναι όλη η ελληνική κοινωνία. Ιδιώτης μπορεί να είναι αυτός που θα τάξει ψήφο στον υπουργό για να διορίσει στο δημόσιο το γιο του. Δεν είναι κάποιοι άλλοι οι "δημόσιοι" και άλλοι οι "ιδιωτικοί". Ένα πράγμα είμαστε όλοι. Με τα αφεντικά των ιδιωτικών υπαλλήλων κάνουν μπίζνες τα λαμόγια του δημοσίου, και ιδιώτες είναι και αυτοί που ζητάνε παροχές από τους τοπικούς βο(υ)λευτές. Και κάθεστε τώρα και λέτε πως οι δημόσιοι υπάλληλοι είναι αυτοί που δεν ενδιαφέρονται για τους "υπόλοιπους". Δεν υπάρχουν υπόλοιποι. Στην ίδια οικογένεια είναι και οι δύο. Ο άντρας ιδιωτικός και η γυναίκα του δημόσια υπάλληλος. Δεν επιδιώκουν να διαχωρίζονται από κανέναν οι δημόσιοι. Γιατί θα είναι και ο άντρας του προαναφερθέντος υποθετικού ζευγαριού που παρ' ότι ιδιωτικός θα πει στην κόρη του "να βρει μια δουλίτσα να βολευτεί στο δημόσιο".
Από την άλλη βλέπω να συμβαίνει ο αντίστροφος διαχωρισμός:
Όποτε εμφανίζεται "κρίση" στα οικονομικά, (κάθε λίγο και λιγάκι δηλαδή στην Ελλάδα) υπάρχει μια σχεδόν αυτοματοποιημένη αντίδραση, που θέτει πρώτα τους δημοσίους υπαλλήλους στο στόχαστρο: πότε είναι υπεράριθμοι, (ενδεχομένως και να είναι, πάντως οι 700000 από τα 2 εκατομμύρια έχουν μεγάλη διαφορά) πότε αμοίβονται αδρά, πότε έχουν το προνόμια να εισπράττουν χρήματα από παράλογα επιδόματα (νομίζω το εξοφλητικό έγγραφο παραπάνω ακύρωσε μερικά)...
Ποιοί αμοίβονται αδρά λοιπόν; Έχετε στοιχεία; Το ξέρετε ότι πολλοί δουλεύουν και δεν πληρώνονται και περιμένουν να περάσει κανένα κονδύλι "μέσα" σε νομοσχέδιο για να εισπράξουν τα
νόμιμα;
Dominator μιλάς για 40% μείωση και μάλιστα ως κάτι που ΠΡΕΠΕΙ και είναι το πιο λογικό και δίκαιο να γίνει. Θες να μας πεις πόσο ωφέλιμο θα είναι για σένα, για μένα, για την κοινωνία γενικά και για την οικονομία και τα ταμεία του κράτους ο οδηγός που λαμβάνει 850 ευρώ να λάβει 500; Εγώ αυτό που ξέρω, είναι ότι αν πάρει 500Ε, ΝΑ κι ο ιδιώτης που του πουλάει τρόφιμα, ΝΑ κι ο ιδιώτης ο έμπορος, ΝΑ κι ο ιδιώτης του τομέα της διασκέδασης, ΝΑ κι ο ιδιώτης των υπηρεσιών. Όχι ότι τώρα έχουν μεγάλο κέρδος, αλλά να ζητάμε και τέτοιες μειώσεις σε τέτοιους μισθούς είναι τραγικό.
Κάνουμε λες και δε βλέπουμε ότι δεν είναι εξ' ορισμού ο μέσος δημόσιος υπάλληλος το πρόβλημα (μπορεί να είναι αποδοτικός, μπορεί και όχι, αλλά σίγουρα δεν παίρνει παχυλό μισθό).
Η τρόικα μας επιβάλλει παραπάνω φόρους, μειώνει μισθούς ιδιωτικών και δημοσίων υπαλλήλων, κόβει παροχές, κόβει από την υγεία, κόβει από την παιδεία, τα πάντα λιγοστεύουν προς όφελος των ολίγων και εις βάρος των πολλών, κι οι βλαμμένοι οι πολλοί τσακώνονται γιατί μερικοί αποφάσισαν να υπερασπιστούν τα κεκτημένα τους.
Λέτε μερικοί ότι το μνημόνιο λέει όσα πραγματικά έπρεπε να έχουν γίνει στην Ελλάδα από το 1830... Κατ' αρχάς ποιο από τα τρία μνημόνια; Οι ΔΝΤ-ΕΚΤ-ΕΕ λένε πως πρέπει να μειώσουμε το έλλειμμα, να "νοικοκυρέψουμε" το κράτος κλπ... Κι αν το ίδιο το "χαρτί" δε λέει κάτι, (δεν έχω κάτσει ακόμη να το διαβάσω) συνέχεια οι εκπρόσωποι των άνωθεν οργανισμών και οι "εταίροι" μας ζητούν ιδιωτικοποιήσεις δημοσίου πλούτου, αλλαγή φορολογίας και άλλα τέτοια ευχάριστα. Είναι πράγματα που έπρεπε να έχουν γίνει από παλιότερα αυτά; Οι κουτσουρεμένοι μισθοί, η υποτίμηση της δημόσιας υγείας και παιδείας, η αύξηση της φορολογίας, η περαίωση, (που παρεμπιπτόντως, αν ακούσατε, ενδεχομένως να βόλεψε ορισμένους μέσα στα ανάκτορα του Συντάγματος να βγουν "λάδι") οι απολύσεις, η εκμετάλλευση με την απειλή της απόλυσης, όλα αυτά θα είχαν σώσει τη χώρα;
"Το μνημόνιο δεν είναι και τόσο κακό, απλά μας ξεβολεύει από κάποιες νοσηρές καταστάσεις". Έτσι είναι λοιπόν; Χρειαζόμαστε μια έξωθεν και άνωθεν παρέμβαση που να μας λέει τι να κάνουμε για να γίνουμε άνθρωποι; Αν είναι έτσι, αν χρειαζόμαστε ένα "μπαμπούλα" γιατί δεν προτιμούμε έναν αξιωματικό που θα είναι και ντόπιος; Επειδή τώρα έχουμε κατ' επίφαση δημοκρατία;
ΔΝΤ-ΕΚΤ-ΕΕ δεν ήρθαν να μας "σώσουν". Και οπωσδήποτε δεν το κάνουν για την ψυχή της μάνας τους.
Και ακόμη κι αν κάποια στιγμή (λέμε τώρα, άκρως υποθετικά) το μνημόνιο οδηγήσει σε "εξυγείανση" του ελληνικού κράτους, τι νομίζετε; Πως δε θα τα κάνουμε αμέσως πάλι σκατά; Τέτοιες αλλαγές που χρειαζόμαστε και που επικροτούμε το μνημόνιο που "υποτίθεται" μας βοηθά, δε γίνονται με άνωθεν παρέμβαση. Πρέπει να αλλάξει η κοινωνία. Αλλιώς, μια ζωή μαλάκες θα μείνουμε, και θα νομίζουμε ότι προοδεύουμε κιόλας...
Τέλος, εντός του θέματος, επειδή αναφέρθηκαν ταλαιπωρίες, και κάτι ζητήματα "δικά μας είναι τα λεωφορεία":
Πρώτον, ταλαιπωρίες υφίστανται πάντοτε σε τέτοιες καταστάσεις. Αν απεργήσουν οι εκπαιδευτικοί, θα κολλήσει η εκπαίδευση. Αν απεργήσει ο ΟΑΣΑ, θα κολλήσουν οι μεταφορές. Αν απεργήσουν οι κλάδοι της υγείας, θα υπάρξει υπολειτουργία στα νοσοκομεία (εκεί πάντα υπάρχει προσωπικό ασφαλείας). Αν απεργήσουν οι ελεγκτές εναέριας κυκλοφορίας, θα κολλήσουν οι πτήσεις
(κι εκεί οι άνθρωποι υφίστανται πολύ μεγαλύτερη ταλαιπωρία από σένα με τις συγκοινωνίες φόκο, αλλά δε σε είδα να μιλάς, γιατί μέχρι εκεί φτάνει η κοινωνική συνείδηση. Μόνο αν αγγίξει κάτι εμάς αντιλαμβανόμαστε το πρόβλημα).
Αντί να καταγγέλλουμε συνέχεια και να αντιμαχόμαστε τους απεργούς, ας κάτσουμε πρώτα να σκεφτούμε για τι αγωνίζονται.
Ελπίζω να μην υπάρχει κάποιος που θα συνεχίσει να υποστηρίζει πως ο οδηγός των 850Ε θα πρέπει να κάτσει να τον πηδήξει το κράτος και να μην αντιδράσει.
Δεύτερον, τα λεωφορεία είναι δικά μας. Το μετρό είναι δικό μας. Τα τρόλλεϋ ομοίως. Και το τραμ. Και ο Προαστιακός. Και όλα. Κι όμως για να κινηθούν όλα αυτά, υπάρχουν κάποιοι άνθρωποι που μας εξυπηρετούν και μας μεταφέρουν, κι όμως δεν παίρνουν και κανένα ιδιαίτερο αντίτιμο για τις υπηρεσίες τους. Κι όταν λοιπόν έρχονται κάποιοι και τους κόβουν και αυτούς τους μισθούς που έχουν, εμείς τι κάνουμε; Επιτιθόμαστε στους ανθρώπους
που μας εξυπηρετούν λες και είναι τίποτα λαμόγια που μας τρώνε το φαΐ μας, σα να μην αναγνωρίζουμε τις υπηρεσίες που μας παρέχουν καθημερινά, επειδή για μια βδομάδα θα ταλαιπωρηθούμε λίγο παραπάνω.
Ναι, τα ΜΜΜ είναι δικά μας. Ας μην είμαστε τόσο αχάριστοι μ' αυτό...
