Παρολο που τωρα εδωσα πανελληνιες και δεν ειμαι ακομα επισημα φοιτητης, καλουμαι να παρουσιασω ορισμενες καταστασεις που παρατηρω καθημερινα.
Νομιζω οτι πολλοι θα συμφωνουσατε πως δεν ειναι λιγοι αυτοι που επιλεγουν μια σχολη επειδη ειναι μουρατη, παραμεριζοντας τα προσωπικα τους ενδιαφεροντα. Αλλοι παλι (ισως και εγω ανηκω εδω) βρισκονται σε πληρη συγχυση και δεν μπορουν να καταληξουν σε μια σχολη. Με λιγα λογια δεν εχουν ενα ονειρο για το οποιο να αγωνιζονται να πραγματωσουν παρα τις οποιες αντιξοοτητες. Εγω πραγματικα θαυμαζω τα ατομα που λενε ''Α, απο μικρος ονειρευομουν να γινω ιατρος, δεν μπορω να ζησω αλλιως''. Για εμας λοιπον που δεν εχουμε καποιο ονειρο, το καλυτερο που μπορουμε να κανουμε ειναι να επιλεξουμε μια μουρατη σχολη, ή μια σχολη τελοσπαντων που εχει καλες επαγγελματικες διεξοδους.
Σ'αυτα συνηγορει και το γεγονος οτι για καποιες σχολες δεν υπαρχει εξοικειωση στο λυκειο, για παραδειγμα η νομικη. Τι να το κανω να θελω να γινω δικηγορος, αν ανακαλυψω στην πορεια της φοιτητικης ζωης οτι το αντικειμενο ειναι βαρετο, ανουσιο και ο,τι αλλο θελετε.
Δεν ξερω, αλλα παντως βλεπω ολοενα και πιο πολλους που συνειδητοποιουν οτι η σχολη δεν ειναι αυτο που φανταζονταν...ισως και εγω θα ανηκω εκει...και το κακο ειναι οτι πλεον οι πανελληνιες για 2η φορα ειναι πλεον μονοδρομος...προσωπικα ειμαι ετοιμος να υπερβω και αυτο το εμποδιο για να νιωσω οτι καπου ανηκω...για να πω οτι ''ναι, αυτο θελω να κανω μεχρι να πεθανω''.
Περιμενω και τις γνωμες και των υπολοιπων...